Acontecimientos

Natutuwa ako ng me follower na ako sa blog ko. Ako na! Ako na ang lagpas isang taon ng nagba-blog pero ngayon lang nagkaron ng followers. Hahaha. Naloka ako ng makita ang pangalan ni Paul Kian sa mga followers ko. Grabe. It's such an honor. Bakit? Basahin niyo na lang ang blog niya. Sa totoo lang, nang mabasa ko ang mga akda niya, naging instant fan niya ako. Ang galing! Ang galing galing talaga. Kung hindi man, para siyang isang professinal writer. Bravo Paul Kian. Dalawa na kayo ni Aris na idol ko.  :-) I just wanna share. LOL.

Yung dalawa pang follower ko eh mga ka-close ko. Yung isa eh sa cyberworld at ang isa eh sa totoong buhay. Haha. Yung sa cyberworld eh si EG. Naging ka-close ko siya ng bonggang bongga dahil sa twitter tsaka dahil sa mga kabaliwan niya sa lalake. Hahaha. Ayun, naging instant adviser tuloy ako. Mabuti na lamang at hindi na ako ganun kabaliw sa mga lalake dahil kung hindi, pareho lang kameng nag-iyakan sa mga bagay bagay sa buhay. Kaloka. Buti na lang talaga. Hay nako. Yung isa ko naman follower ay si Robert. Ayun lang. Wala akong masabi. Ay, meron pala akong masasabi. Hindi ko lang sasabihin. Patay ako diyan pag nagkataon. Lol. My mouth is zipped. Ouch! LOL. That's all. Hahaha.

____________________

Birthday ng namatay kong pinsan ngayon. It has been a year and two months since he passed away. Hanggang ngayon ay nalulungkot pa din ako pag naalala ko. At higit sa lahat, I'm attacked by my conscience? Bakit? Kase, feeling ko, hindi ako naging mabuting pinsan sa kanya. Tandang tanda ko pa na halos araw araw kaming mag-away noon. Hindi talaga kame magkasundo. Hindi ko alam kung bakit. Mas lalo akong nalulungkot kapag dumadating sa isipan ko yung realidad na he's only 17 when he died. Doon sa parteng iyon ng katotohanan hindi ko mapigilang malungkot. Kase kung iisipin, sobrang sayang talaga ng hindi man lang niya naranasan ang mga magagandang bagay the world has to offer considering na puno din ng paghihirap ang buhay niya noong nandito pa siya sa Earth. Hay nako, nalulungkot at naiiyak na naman ako. Hay.

Ang tanging iniisip ko na lamang para maibsan yung lungkot na nararamdaman ko eh maayos ang lagay niya ngayon kung nasaan man siya. Nawa'y masaya siya ngayon at hindi na niya nararanasan pa ang paghihirap.

____________________

Kani-kanina lamang  nabanggit ko sa kausap ko a hindi ako pabor sa same-sex marriage. Oh gosh. Alam ko na madaming kalahi ko ang magtataas ng kilay sa sinabi ko. Sa totoo lang, hindi din ako kumbinsido sa sinabi ko na I'm against same-sex marriage. Lol. Oo na, ako na! Ako na talaga. Lol. Ako na ang nagpapakamalinis. Ako na ang righteous. Hindi naman sa ganon. Hay nako bahala na nga. Kakaiba talaga mga pananaw ko sa buhay. Hahaha.Pero malay naman natin kung bigla na lang akong sumabay sa agos. Pakapit sa inyo ha.

Keep safe guys. Godbless. :-)

Fast Five

Akala ko tanggap ko na. Akala ko tanggap ko na ang malaking posibilidad na magi-sa kong tatahakin ang landas ng pagtanda na puno ng hirap at pagsubok. Akala ko tanggap ko na. Akala ko tanggap ko na ng buong buo. Buong buo na tipong hindi na ako maaapektuhan ng mga bagay bagay na umuukol sa pagiisa sa buhay. Pagiisa sa buhay na matagal kong kinatakutan at akala ko eh tanggap ko na talaga. Paulit ulit at paikot ikot. Pulit ulit at paikot ikot na lang pala ang mga sinasabi ko. Wahaha.

Habang tumatagal eh nakikita ko na ng bonggang bongga yung epekto sa akin ng pagbabago ko. Wait nga! Parang paulit ulit na naman yung sinasabi ko. Nasabi ko na ata yan sa mga previous posts ko. Nakakaloka. Lol. Eh kase naman, habang dumadaan ang mga araw, lalo kong nakikita yung pagbabago sa sarili ko. At habang nagtatagal at dumadaloy sa harapan ko ang mga kaganapan, lalong lumilinaw yung maaari kong patunguhan kapag nagpatuloy pa ito. Shetness. The monster inside me is really getting bigger and bigger. Hindi ko na siya kayang kontrolin. Actually, siya pa mismo ang kumokontrol sa akin. Papaano ako nadako sa ganyang conclusion? Ganito kase yun.


Naranasan mo na ba ang pakiramdam na ikaw mismo ang gumagawa ng paraan na magkaroon ng pangyayari sa buhay mo na makakapagpatunay sa isang bagay na gustong mong patunayan sa sarili mo? Magulo ba? Ok, magbibigay ako ng example. These past few days kase, mapapansin din naman sa mga posts ko, naging sentro na ng mga pag-iisip ko yung sarili ko at yung future ko. Alam mo yun? Masyado ko ng hinahanda ang sarili ko sa mga maaaring mangyari. Especially ang pagiging solo flight ko sa future. Alam naman nating lahat ang pagiging malabo ng kinabukasan ng mga taong katulad ko diba? So ayan na nga! Sa sobrang pagpe-prepare ko, gusto ko ng ma-test ngayon yung feeling ng pag-iisa kaya gumagawa ako ng paraan para maranasan yun. Sounds weird? Yes, it is. Aminado ako. Ang gulo talaga ng sistema ko ngayon. Segue lang. Lol. So ayun nga. Siguro ini-imagine mo kung paano ko ginagawa. Maiinis ka. Promise. Hahaha.


First, sa family ko. Grabe no! Napaka-negative ko. Iniisip ko na kahit yung family ko, iiwanan din ako in the future. Hays. Eto pa, ang pinakanakakainis dyan eh, iniisp ko na ang sama sama nila towards sa akin. Iniisip ko na pinakikisamahan lang nila ako dahil malaking tulong ako financially sa family namin. Grabe no. I'm so bad. Hindi ko alam kung bakit nagkakaganito ba yung family namin. Parang walang magandang patutunguhan. Bawat isa sa amin eh me grudge para sa iba. Nangunguna na ako dyan. Sa totoo lang, masyado na akong malayo sa family ko. Hindi na din ako gumagawa ng paraan para mapalapit sa kanila. Ang tanging nagdudugtong na lamang  sa amin eh ang truth na kelangan namin ang isa't isa dahil napapakinabangan namin ang bawat isa. Hay. Isa pa sa mga natitirang koneksyon namin eh ang mga pamangkin ko na mahal na mahal namin. Alam mo, sa sobrang bad ko, iniisip ko na pinakikisamahan na lang talaga nila ako dahil sa nakakatulong ako sa amin financially pero kung mawawalan ako ng maitutulong sa kanila eh papaalisin na nila ako anytime. Kaya ang ginagawa ko eh ayun nga, hindi na ako gaanong uma-attach. Nakakalungkot no. Hindi ko din alam kung papaanong napunta sa ganito yung pamilya namin. Hay.

Dahil naman dito sa second na parte na buhay ko na naapektuhan ng pagbabago ko, hahaba pa ng bonggang bongga yung post ko. Nagsanga-sanga na kase. Btw, tungkol naman ito sa mga kaibigan ko. Grabe talaga no! Lahat na lang ng "nagmamahal" sa akin eh parang tinataboy ko dahil sa takot ko na wala namang kasiguraduhan kung susukuban ba talaga ng takot ng pag-iisa yung buhay ko sa hinaharap.


Hindi ko akalain na pati mga relasyon ko sa mga kabigan ko eh maapektuhan. Hay. Last Saturday, me naka-sched dapat  akong lakad with my friend. Manonood dapat kami ng Fast Five. Eh biglaang nasira ang plano. Bakit? Eh kase na-stuck siya sa community service nila ng mga classmates niya. Btw, guess what kung ano ang community service nila. Since it's summer and nag-aaral sila para maging doctor, ang community service nila is libreng... CIRCUMCISION. Yeah, you've read it right. Take note, magse-2nd year pa lang sila sa Medicine. Nagtataka ako na pwede na palang gumawa ng ganoong klaseng procedure yung mga "fresh" students na katulad nila. Anyway, so ayun nga, hindi kami natuloy. So ako, dahil sa biglaang pagbabago ng plano which I really hate, kesa masira ng bonggang bongga yung araw ko, naghanap na lang ako ng makakasama. Una kong niyaya yung bestfriend ko. At hindi ko alam kung maayos ba ang kinalabasan ng paguusap namin. Nahalata siguro niya na nagtatampo ako sa kanya. Eh kase naman, lagi na lang ako ang nag-i-initiate ng plano para magkita kame. Ok lang naman sa akin na hindi kame magkita for such a long time kase sanay na ako. Ang hindi ko lang matanggap eh bakit laging ako na lang yung kelangang magyaya. Ok, forgiven na yun. Keri na. Isa pang isyu, siguro laging busy siya. Ok lang din. Keri pa. Pero yung malalaman ko na alis pala siya ng alis kasama yung boyfriend niya, ok pa din naman. Hindi ako nagseselos. Wala akong karapatan. Ang nararamdaman ko? It's more of envy. Bakit? Eh kase bakit sa boyfriend niya lagi siyang me time pero saming mga close friends niya, wala masyado. Hay nako. Nagtatampo ako. Kaya siguro naiparamdam ko sa kanya yung lungkot ko nung magka-text kami. Maliwanag sa mga text ko na ok lang, ako na lang mag-isa manonood pero mahahalata mo na me tampo factor kase nung sinabi ko sa kanya na ok lang, ako na lang manonood mag-isa, sabi niya, iusog ko na lang daw yung movie time ko. Sabi ko naman, hindi pwede, kase naka-sched na tsaka sila na lang ng boyfriend niya yung manood next week. Dun niya siguro nahalata na me inggit ako sa bf niya. Hindi na siya nagreply after nun. Hindi ko alam kung bakit. Nagtext pa ako ulit na ibang movie na lang yung panoorin namin kase naka-scked na talaga yung Fast Five ko noong araw na iyon pero hindi na siya nagreply. Ang insensitive ko no. Isang magandang samahan na naman ang nalagyan ng lamat dahil sa pag-te-"testing" ko. Hay. Ano ba naman to?! Wait nga, nakakaumay na ang drama ko. Change mode.

____________________

Nagyaya ako ng ibang makakasama pero lahat sila, hindi pwede. Kaya napagdesisyunan ko na that time na manonood na akong mag-isa. Pero nalaman ko na manonood din pala yung mga college friends ko kaya naisipan ko na lang sumama sa kanila. Hindi pa kase ako prepared manood magisa. Hahaha. So ayun nga. Sabay kameng pumunta ng isa kong friend sa Rob Ermita. 7:00pm yung pinakamalapit na showing. Eh past 6pm na nun and hindi pa kame nagdidinner kaya naisipan naming dun na lang sa pang 10pm yung panoorin. Nagwa-wonder lang ako kung bakit three hours yung interval ng bawat movie time. Anyway, sa Shakey's kame nagdinner. Maaga aga pa after naming kumain kaya umikot ikot muna kame. Nahati kame sa dalawang grupo kase hindi naman pala manonood yung iba. Nakipagkita lang pala sa amin then me iba silang agenda that day. Lol. Bago kame nakarating sa bilihan ng ticket eh nagtext yung isa naming friend na kasama sa humiwalay na group na meron palang showing time sa SM Manila na mas maaga sa 10pm na hihintayin namin sa Rob kaya ayun at fly fly kame sa SM Manila. Sakto naman ang pagdating namin at diretso kame sa paghahanap ng food na malalantakan inside the cinema. Then, ayon na. Yehey, palabas na. Lol.

Grabe! Yan lang masasabi ko. Grabe talaga. As in super grabe! Hahaha. Super ganda niya. Grabe talaga. Vin Diesel never fail to amaze me. Sa totoo lang. Lahat ng palabas niya na napanood ko eh pawang magaganda talaga. Grabe talaga. Wala na kong masabi. Ayaw kong ikuwento kase hindi ako magaling magkwento. Hahaha. Pero isa lang masasabi ko, masyadong mura ang halaga ng ticket sa ganda nung movie. As in. Sulit na sulit. Hahaha. Hanggang ngayon nga eh hindi pa din ako makaget-over sa movie. Lalo na dun sa bugbugan ni Vin Diesel and The Rock. Grabe talaga yun. Akala ko me mamamatay talaga sa kanila. Goshness. Ako nasasaktan para sa kanila nun. Lol. Pero ang pinakafavorite kong part dun is yung hatak hatak ng dalawang kotse yung vault na ninakaw nila na me lamang pera na nagkakahalaga ng $100M. Bongga diba? Bongga talaga. Hahaha. Grabe talaga yugn part na yun. Grabe talaga. Shetness, puro "grabe" na lang yung nasasabi ko. LOL. Eh kase naman grabe talaga yung movie when it comes to special effects. Ooooohhhh Yeeeaaahhh talaga.




Yun lang. Ang masasabi ko lang. GRABE! Echos. Ngayon pa lang eh inaabangan ko na agad ang Fast and Furious 6. Sana siya ulit bida. Anyway, makukuha na ng mga friends ko yung 14th month nila sa katapusan ng May. And nauto ko sila na ilibre kame ng movie next time. Kaya ngayon pa lang, me plano na agad kame. Ang next stop? PIRATES OF THE CARIBBEAN: ON STRANGER TIDES! OH YEAH! Excited na ko. Masaya yun for sure. And the fact na libre yun, isa pang Oh Yeah! Hahaha.

I'm giving this movie a rating of 9.9 out of 10.  LOL

Keep safe guys! Godbless. :-) 

A Lie Hurts Twice

Truth really hurts... but a lie hurts twice more than a truth does.

Latest status ko yan sa Facebook. Medyo masama ang loob ko. Pero pilit kong kinakalma ang sarili ko.Masama lang kase sa health ang inis. Lol. Hindi naman sa nagmamalinis lang ako. Actually, noong sumama ang loob ko, kung ano ano pumasok sa isip ko. Merong mga masasamang bagay. Pero karamihan, puro nakakalungkot. Napakasakit sabihan ng isang bagay na hindi naman totoo. Na kahit saang aspeto ay hindi mabibigyang hustisya ng mga nagsabi.  Soxal! Nagpapakamakata na naman ako. Hahaha. 

Grabe, napatunayan kong ansalba-salbahe ko na pala talaga. I'm turning into a monster na hindi ko na mapigilan sa paglaki. Hay. Kung ano ano nasabi ko laban sa kanila na dapat eh hindi ko naman nasasabi. Iba talaga pag emosyonal ang isang tao. Kung ano ano ang naiisip at kung ano ano din ang lumalabas sa bibig. Ilang oras ko ding pinagnilayan yung mga salitang binitawan nila sa akin. Sa totoo lang, after kong malungkot for several hours, na-realize ko na hindi na ako katulad ng dati. Hindi na ko masyadong sensitive. Hindi na umabot sa pagiyak ko hanggang hating gabi ang nangyari.

Tumigas na ang puso ko. Hindi ko alam kung positive ba ito o negative.  Positive ba dahil hindi na ako ganun ka-sensitive tulad ng dati? Hindi na din ako kasing iyakin tulad ng dati. O negative ba dahil parang nagiging insensitive naman ako pagdating sa ibang tao? Hay. 

Naapply ko sa nangyayari sa akin ngayon ang isa sa mga Newton's Laws of Motion which is "To every action there is always an equal and opposite reaction". Katulad ng nangyari sa akin. 

My action : Baguhin ang ibang aspects ng buhay ko especially love.

Equal reaction : Hindi na ako ganoon ka-attached sa mga minahal ko sa buhay.

Opposite Reaction : Insensitive na ako sa mga sinasabi nila. In return, insensitive na din ako sa mga sinasabi ko.

Oh gosh. I need to kill the monster inside me before it eat my soul. Keep safe guys. Godbless. 

Update Strips III

Fiesta sa amin kahapon. Pero kung nasa bahay ka lang namin, parang hindi gaanong halata. Well actually, kahit lumabas ka pala, hindi mo din maco-conclude na fiesta pala kase hindi na din ganun kabongga katulad ng dati. Oo, me kantahan pa din. Me mga inuman pa din pero hindi na katulad ng dati na akala mo eh Pasko. Halos lahat ng tao eh nakabihis ng maayos. Tapos wala na yung mga dating palaro na inaabangan ko talaga. Kase dun mo marerealize na me okasyon that day eh. Isa pang nawala eh yung marching band sa lugar namin. So kumusta naman yun diba? Parang tanga lang. 

Kumain lang ako ng kumain nitong nakaraang weekend. Nilantakan ko mga sweets sa bahay. Buko salad, leche flan, ube at yung favorite kong beans. Grabe, ako lang ata nakaubos nung beans. Hahaha. Ansarap kase eh. Kahit nanonood lang ng TV, nilalantakan ko pa din yung beans. Ambilis tuloy naubos. Lol

____________________

Nanood ako ng Break last Saturday sa DVD. Wrong Turn type of movie siya. Dati, naeexcite ako kapag ganoon ang tipo ng movie ang papanuorin ko pero nagtataka ako na hindi ko na masyadong feel yung mga ganung movie. Nakakaloka kase yung simula. Pinutol putol ng bonggang bongga yung katawan nung babae. O diba. Take note, lumalantak ako ng favorite kong beans that time! Kaloka. 

Feeling ko tuloy, naapektuhan yung movie appetite ko nang puro love themed movies ang panuorin ko these past few weekends. Dati kase, walang epekto sa akin kung sakaling pugutan man ng ulo yung bida. Mereseng lumabas lahat ng laman-loob niya, keri lang. Hahaha. Pero kahapon, medyo nadisturbed ako sa mga graphics ng palabas. Ewan ko ba. Hahaha.

____________________

Masaya ako kase pumasok yung dalawang bet ko sa Pilipinas Got Talent sa Grand Finals. Sila Angel (hula-hoop) and B4 (dancers). Gusto ko din sana yung Skeights kase me crush ako dun kase nakakainis kase ang hina ng boses nung vocalist. Ang ganda pa naman ng boses niya. Promise. Bagay na bagay sa kinanta nilang Break Even. Bet ko din sana si Madonna Pianista kaso alam ko naman na malabong makapasok siya kase alam mo na. He's gay. Hay. Nalulungkot na naman tuloy ako. Discrimination nga naman oh! 

Nga pala, meron akong ultimate bet sa kanilang lahat. Sorry na lang ang iba. Chos! Siya yung lalaking lalaki pero pambabae yung boses. Galing talaga. Siya si Marcelito. Sana siya yung manalo. Promise, napakagaling niya. No doubt! Naeexcite na ako sa takbo ng nasabing patimpalak. Mga talented naman kase talaga ang mga nakapasok sa semi-finals.  Kapag nanonood ako ng PGT, lalo akong nagiging proud na isa akong Pinoy. :-)

That's all. Ingat! Godbless. :-)

Happy Mother's Day

Ang post na ito ay handog ko sa mga ina sa buong mundo specifically siyempre para sa aking pinakamamahal na nanay para sa nalalapit na Mother's Day sa Linggo.

56 na ang nanay ko. Turning 57 na siya this July. Sa loob ng kulang anim na dekada niya dito sa mundong ibabaw, masasabi kong hindi pa niya nararanasan ang mga bagay na dapat niyang naranasan.

Tulad ng karamihan dito sa bansa natin, laki din sa hirap ang nanay ko. Tumataginting na isang dosena silang magkakapatid ngunit sa kasalukuyan, tatlo na lamang silang nabubuhay.

Mula ng magkaisip ako, madalas ng sabihin sa akin ni nanay ang mga pangarap niya sa buhay. Nangunguna na diyan ang magkaroon ng magandang bahay. Masasabi ko naman na maayos naman ang bahay namin (pero magulo. As in. Andami kasing tao. Segue lang. Lol) pero sa totoo lang, ayaw kong tumanda na ganun na lamang ang bahay namin. Katulad ng gusto ng aking ina (sosyal, makata??? Ina talaga? Hahaha), gusto kong mapagawa yung bahay namin. Gusto kong mas tumaas siya kase ang problema, super liit niya. As in. Ako lang kasya. Echos. Kaya ang pwede na lang gawin is pataasan ng bonggang bongga. Gusto ko din na me kanya kanya na kaming 'closed' na room. As in closed. Ayaw ko nung curtain lang yung pantakip. Echos. Wala kasing privacy.  Lol. Hindi ko sinasabi na ganun yung sa bahay namin ngayon (defensive much??? LOL), pero hindi pa din katulad ng gusto ko yung situation ng bahay namin ngayon. At pag nagawa ko yan, siyempre, sa pinakamahalagang babae sa buhay ko ito iaalay.

Next in line, gusto kong mabili yung gusto niyang sasakyan. Yung malaki. Yung truck! 18-wheeler pa. Echos! Hahaha. Super echos lang yan. Bakit naman ako bibili ng truck? Hahaha. Ang gusto niya kase is yung magkakasya kaming buong family. Yung mga tipong Expedition ang size para kapag me lakad, kasya kaming lahat. Hindi na magco-commute, aircon pa! Lol. At pag nagawa ko yan, siyempre, sa pinakamahalagang babae sa buhay ko ito iaalay.

And lastly, gusto niyang magkaroon ng sariling convenient store! Nakakaloka. Sana matupad ko yung pangarap niya na yun. Ansaya kaya nun. For sure, hindi ka malulugi dun. Kase basi necessities ng tao ang mga itinitinda mo. Malabo na hindi kumita kahit papaano. Hindi ko alam sa nanay ko kung bakit iyan ang pangarap niyang negosyo. Siguro gusto niyang maging cashier. ECHOS! Pero maganda yung pangarap niya ha. In fairness.  Lol.  At pag nagawa ko yan, siyempre, sa pinakamahalagang babae sa buhay ko ito iaalay.

Ayan ang tatlong major major na pangarap niya sa buhay. Gustong gusto ko ng matupad yan para kahit papaano eh mapasaya ko ng bonggang bongga si nanay. Hindi na din kase siya bumabata. Kaso mukhang malabo pa. Ilang taon pa ng pagtatrabaho't pagiipon ang kelangan ko bago ko maisakatuparan yan. Ilang milyon din yan no! Kumusta naman! Hahaha. Goodluck na lang to me.

Kanina habang naghihintay ng tren, nasa Channel 7 yung TV sa station kaya Unang Hirit ang ipinapalabas. Kinakanta ang She's Always a Woman by Billy Joel habang binabati ng mga love ones nila ang mga hosts na nanay. Nakakatuwa na nakakaiyak. Hindi ko alam kung bakit nakakaiyak. Siguro kase nakakaoverwhelm isipin na me mga anak na kayang sabihin on National TV ang mga katagang "I Love You Mom". Aminin na natin, hindi lahat sa atin ang nakakapagsabi sa ating mga magulang particularly sa ating mga nanay kung gaano natin sila kamahal. Pero mas maganda naman na masabi natin sa kanila yun diba? Mas magkakaroon kayo ng good rapport for a better relationship as mom and daughter/son. Tama? Tomo! Lol

Para sa pagtatapos ng post na ito, heto ang lyrics ng She's Always a Woman. :-)

To my Mom, Nanay, I love you so much! Kahit madalas tayong nagkakatampuhan at di nagkakaunawaan, sana maramdaman mong mahal na mahal kita. Ikaw ang pinakamahalagang babae sa buhay ko (sino pa nga ba? Lol). Promise. I Love You Nay!  :-)

To all nanay, nay, inay, ma, mama, mommy, mudra, mamita, basta sa lahat ng mga mothers around the world, HAPPY MOTHER'S DAY!!! :-)

Eto na pala yung kanta. Muntik ko ng makalimutan. Lol. Keep safe guys. Godbless. :-)

SHE'S ALWAYS A WOMAN

She can kill with a smile, she can wound with her eyes,
She can ruin your faith with her casual lies,
And she only reveals what she wants you to see.
She hides like a child but she's always a woman to me.

She can lead you to love, she can take you or leave you,
She can ask for the truth but she'll never believe you,
And she'll take what you give her as long as it's free,
Yeah she steals like a thief but she's always a woman to me.

Oh, she takes care of herself, she can wait if she wants,
She's ahead of her time.
Oh, and she never gives out and she never gives in,
She just changes her mind.
And she'll promise you more than the garden of Eden
then she'll carelessly cut you and laugh while you're bleeding,
But she brings out the best and the worst you can be.
Blame it all on yourself cause she's always a woman to me.

Oh, she takes care of herself, she can wait if she wants,
She's ahead of her time.
Oh, and she never gives out and she never gives in,
She just changes her mind.
She is frequently kind and she's suddenly cruel,
She can do as she pleases, she's nobody's fool,
But she can't be convicted, she's earned her degree,
And the most she will do is throw shadows at you
But she's always a woman to me.

On the Side of Me

"Bakla!  bakla! bakla!"

Nakakabadtrip yung mga taong kelangan pang ipangalandakan na bakla ka. Kulang na lang lagyan ka nila ng malaking tag na me nakasulat na "BAKLA". Oo all caps na, bold pa. Eto pa, 500 ang font. Hahahaha. I'm wondering tuloy kung anong napapala nila sa pangmamaliit ng tao.

Hindi ko alam kung nagawa ko na ito dati dito sa blog ko pero maglalabas ako ng sama ng loob ko sa mga taong makikitid ang utak. Unang una sa lahat hindi niyo na kame kelangang tawaging bakla dahil given na yun. Redundant much?! Lol. Nakakarindi kase yung paulit ulit. Oo na aware din naman kame siguro no.

Naalala ko dati nung me tumutukso sa akin. Sabi ng ate ko, "Kapag me tumutukso sayo, isagot mo, 'obvious ba?'". So ako naman, bilang masunuring kapatid, sinunod ko naman yung ate ko. Eh bata pa ako nun. Hindi ko pa alam ang ibig sabihin ng obvious. Hahaha. So ako, sinunod ko nga yung ate ko. Natahimik yung nanunukso sa akin. Feeling ko tuloy, effective. Lumaki na ako ng marealize ko na parang tanga pala yung sinabi ko. Putek. Pinahamak pa pala akong lalo ng ate ko. Lol.

Habang tumatanda ako (20 pa lang ako ngayon. Feeling matured lang. Hahaha), andami dami kong tanong sa buhay tungkol sa pagiging ganito ko. Kung masama ba ito tulad ng sinasabi ng karamihan. Kung anong mangyayari sa akin pagtanda ko. Kung me basbas ba ni Father God ang pagiging ganito at kung me purpose ba maging ganito.

Kung madaming tanong ang pumasok sa aking isipan, sobrang dami din namang nakakalitong sagot ang umikot sa isip ko. Siguro it's brought na ng mga paniniwala ng mga taong nakapaligid sa akin kaya naging negatibo ang pananaw ko sa buhay. Actually, nawalan ako ng tiwala sa sarili ko tsaka feeling ko wala akong silbi sa mundo. Pero ngayon, naging open-minded na ako. Madami akong tinignang mga anggulo sa pagtataya ng mga bagay bagay. Bakit ko 'to ginawa? Nagsawa na kase ako sa mga nakakalungkot na nangyayari sa buhay ko dahil sa pagiging ganito. Naisip ko na kelangan ding magbago. Overhauling kumbaga. Nagamit ko na naman ang signature word ni Robert. Lol.

Matapos ang ilang oras na pagtataya? Akala ko wala akong makukuhang responde pero tadhana na din ang nagdala sa akin sa mga sagot na kailangan ko. Bigla bigla ang dating ng mga realizations ko. Wala akong pakeilam kung hindi ako sasang-ayunan ng mga makakabasa nito pero I know deep inside my heart na dumulog ako sa Kanya bago gumawa ng mga pagbabago sa buhay ko.

First issue: Masama nga bang maging bakla. Ang sagot ko, HINDI. Para sa akin, hindi masamang maging ganito. Dahil unang una sa lahat, hindi ito choice. Nakakainis ang mga taong nagsasabing ito ay aming pinili. Hindi namin ito pinili. Sino ba namang tao na nasa tamang pag-iisip ang pipili sa isang landas na alam niyang magiging malubak na nga ang daan, wala pang kasiguraduhan ang patutunguhan? Sino? Kung ito ay choice, sa unang una pa lamang ay sa pagiging straight na ako pupunta. Ang hirap kayang maging ganito! Sobra! Ilang beses ko na ngang pinagpe-pray na sana wala ng maging ganito hindi dahil sa mali ito kundi dahil sa mahirap ito. Sobrang hirap talaga. Lalo pang pinapahirap ng mga taong mapanghusga. Follow-up answer, ang masama sa pagiging ganito ay kung mag-e-engage ka sa sexual activities. Sa usaping iyan,  hindi ko na maitatanggi na madami akong kabaro ang sumuko sa kasalanang iyan. BUT, a very big but, hindi lamang sa mga 3rd sex applicable ang sin na iyan. Para rin kase yang pre-marital sex kung saan nakikipagtalik ang isang indibidwal out of wedlock. Ang pinagkaiba lang, sa aking pananaw (na medyo shaky pa when it come to this issue), kahit kelan eh hindi magiging tama ang sex with the same gender, kahit kasal pa kayo. Naniniwala kase ako na ang katawan natin ay isang sagradong bahagi ng ating pagkatao na ibinigay Niya sa atin kaya kelangan nating pakaingatan. Thus, sa ngayon, naniniwala ako na isang kalapastanganan sa ating katawan ang pakikipagtalik with the same gender. Ayan ay sa pananaw ko lamang. Sa ngayon. Maaring mabago yan pagdating ng araw. Lol. Totoo naman. We'll never know. Life's like a box of chocolates, it's full of surprises. :-)

Second issue: Kung anong mangyayari sa akin pagtanda ko. Dati, dito ako takot na takot sa totoo lang. Kung anung mangyayari sa akin pagtanda ko. Kung me magaalaga ba sa akin kung sakaling hindi ako magkaroon ng sariling pamilya which is way nearer from the reality kase hindi talaga ako kelan man nagkagusto sa isang girl. Lol. Pero nitong mga nakaraang araw, actually gabi. Wait, off topic muna. Nito kasing mga nakaraang gabi, gustong gusto kong mahiga pero yung nakadilat lang. Yung tipong relax relax ng konti tapos magiisip ng malalim. So ayun nga, nitong mga nakaraang gabi ay isama na din yung mga lifeless weekends ko, pinlano ko talaga yung future ko. Hahaha. I mean, better ready than sorry. Wow, new saying. Hahaha. So eto nga. Nagkaroon ako ng sarili kong timeline sa utak ko. First, by the age of 25, kelangan, napagawa ko na yung bahay namin. Yung tipong, maganda talaga. Gusto ko kase magkakasama pa din kaming buong angkan sa bahay. Kahit maliit, basta mataas.  Kasya na naman siguro kami dun no. Next, by the age of 30, gusto ko me kotse na ko. Super late na malamang pero hindi naman ako ganun kayaman para magkaroon agad ng car. Lol. Next, 35, gusto ko me ilang millions na ko. LOLOLOL. Millions talaga! Echos lang. Kahit 1 million lang. Enough to start a business. Next 40, me sarili na akong anak. Not the one that came from me. As I said earlier, wala pa sa plans ko ang magkaroon ng family someday. Yep, me balak akong mag-ampon. Gusto ko din by that time, me isa pa kong malaking sasakyan. Gagamitin ko sa pamamasyal ng family sa mga out of town trips. And one of my ultimate dreams, yung magbigay ng mga pagkain sa mga mahihirap. Yung isang bag sa isang family na ang laman ay mga basic necessities ng isang pamilya. Pero gusto ko karamihan, pagkain talaga. Gusto ko diyan magsimula yung bonggang pagtulong ko. Then tuloy tuloy hanggang tumanda. Siguro by the age of 50, pwede na kong mamatay. Ok na yun. Siguro, nagawa ko na yung mga gusto kong gawin. Natulungan ko na yung mga gusto kong matulungan at ok na yung future ng mga maiiwan ko dito sa earth. :-)

Third Issue: Kung me basbas ba ni Father God ang pagiging ganito at kung me purpose ba maging ganito. Naniniwala ako na mahal tayong lahat ni Father God regardless of our sexuality at wala tayo dito kung wala tayong purpose sa buhay. Tapos!Masakit isipin na may mga nagsasabi na ang demonyo ang dahilan kaya me mga taong katulad ko. Nagtataka ako kung saan nanggaling ang konseptong iyon. Napatunayan na ba nila iyon? Kahit mga wala kaming kasalanan eh parang me stigma na sa mga katulad ko na masamang tao kami. Napakasakit isipin noon. Hindi lang naman kame ang mga nakakagawa ng kasalanan sa mundo. Pare-pareho lang naman tayong lahat na mga tao, nagkakasala. Hindi naman porque ganito ka eh masamang tao ka na. Naniniwala ako na lahat ng tao eh me kabutihang taglay. Kahit ikaw na ang most wanted sa Earth, me natitira pa ding kabutihan diyan sa kaibuturan ng iyong puso. Basta ako, naniniwala ako na mahal Niya talaga tayong lahat. Nasa sa atin na lamang kung saang landas ang tatahakin natin. Kung ang balikong daan ba o ang landas patungo sa Kanya.

Nailahad ko na ang mga saloobin na dapat ilahad. It's your choice na lamang kung anung damdamin ang ilalahad niyo sa mga katulad ko. Ingat na lamang mga kaibigan. Godbless us all.  

Laser Tag/One Last Cry

Natuloy kami last Monday sa Market Market para sa Laser Tag sa Lazer Xtreme. Maaga kaming dumating. 6:00pm pa yung reservation namin pero 5:10 pa lang eh nandun na kame. Excited much? Siguro. Lol.

Nagkwentuhan muna kame habang hinihintay yung time. Then eto na. In-orient kame for several minutes habang sinusuot yung vest. Tapos biglang nagpasukan na. Ansaya saya. Nakakatuwa. Barilan dito. Barilan doon. Bang bang bang. Echos. Parang mga pulis. Nakakatawa kapag umiiwas kame sa mga nambabaril samin. Me paupo upo pang nalalaman. Parang mga sundalo na nasa giyera. Lol.

Twenty minutes lang per session. Dalawa yung session namin. Kaya after magpahinga from the first session, bumalik na uli kame. Talo ang team namin sa parehong rounds. Hahaha. Ang rank ko 13/19 sa first round, 14/19 naman sa pangalawa. Wahahaha.

Nagtataka lang ako kase bakit mga super pawisan ng mga officemates ko pagkalabas namin ng battlefield (Echos! Battlefield talaga. LOL). Grabe as in akala mo tumakbo sila ng 10 kms. Hahahaha. Pero ako fresh na fresh pa rin from the fight. Wahahaha. Ansaya saya pala ng ganun. Sana maulit uli namin yun. Soon.

After nung Laser Tag, nagpunta na kame sa pinareserve na table for us sa isang restaurant named Abe (not quite sure) sa labas ng Serendra (not sure ule. Lol). It took our 30 mintues to just wait. Eh akala ko ba me reservation. Ganito pala yung nangyari. Yung manager namin, tinatawagan pala kanina nung isa employee nung restaurant habang nasa kalagitnaan kame ng pagbabang bang. Hahaha. Eh siyempre nageenjoy kame nun kaya ayun, hindi niya nasagot. Akala ata nung employee, cancelled na yung reservation namin. Super tagal tuloy naming nag-antay. Yung order din namin, super tagal ding dumating. Lol.

Anong oras na kame natapos kumain kaya anung oras na din kame nakauwe. Grabe. Natakot nga ako nung time na yun kase sarado na yung LRT tapos super layo pa ng panggagalingan ko. Tapos isang mahabang byahe pa na ako lang mag-isa. Katakot kaya! Lol. Yun lang. Ansaya saya talaga nung Laser Tag. Sana maulit talaga siya soon. Kaya sana magkaron ulit ng promo. LOL.

____________________

Namatay na si Osama Bin Laden. Pero hindi man lang nabawasan yung pangamba ko when it comes to terrorism. Hindi lang naman kase siya yung gumagawa ng lahat ng yun no! Kahit sabihin pa na siya yung mastermind ng lahat ng kaguluhan sa mundo, madali lang namang palitan yung ganun. Kaya hindi pa din ako kampante na mawawala na ang terorismo. Nagtataka din ako na tuwang tuwa pa talaga yung mga tao sa pagkamatay niya. Ok lang sana kung masaya lang pero parang galak na galak pa yung iba tapos parang ipinagbubunyi pa nila yung nangyari. Hahaha. Kelan pa naging masaya na me mamatay na tao. Kahit gaano pa siya kasama, tao pa din siya. Tama na nga. Mahihirapan din akong i-justify kung anu yung tinutumbok ko. Lol. Leave it that way na lang.

____________________

Speaking of Tumbok, magshoshowing na ata yang movie na yan ni Cristine Reyes. Nagtataka lang ako kung bakit tinaon pa ni Cristine na magsho-showing yung movie niya ng ipangalandakan niya sa press yung "change" na gagawin niya sa sarili niya. Wala lang. Parang ginawa niya lang na promo para sa movie.

____________________

Hindi ko napigilang i-text yung crush ko sa school (na graduate na ngayon) kung kumusta na siya. At nainis ako sa sarili ko sa ginawa ko. Ang babaw no. Eh kase naman, pinangako ko na sa sarili ko na hindi na ako maghahabol sa mga taong ayaw sakin. Although, hindi niya directly in-state na hindi niya ko feel, gosh naman, gut feeling na lang. Super sensitive pa naman ako sa mga ganung bagay

Anyway, dahil dun sa kababawan na yun, umiyak na naman ako kagabi. Shetness talaga. Nakakainis kase eh. Na-feel ko na naman yung inferiority complex na bumalot sa akin. Nakakababa ng pagkatao yung pinagmumukha kang tanga. As in. Mas maganda pa talaga na prangkahin nila ako no kesa yung pinagmumukha nila akong aso na sunod ng sunod sa kanila. Kainis.

Ngayon, hindi ko alam kung buburahin ko na yung number niya para hindi na ako ma-tempt na i-text siya uli. Pero nagdadalawang isip ako. hindi naman ata kase siya aware na pinagmumukha niya akong tanga. Unfair naman ata sa kanya yun. Pero kase hangga't nandyan yung number niya, mate-tempt at mate-tempt akong i-text siya eh. Kainis!  

Bye na nga. Naiinis lang ako sa sarili ko. Haha. Ingats guys. Godbless. :-)

Thor

Natuloy kame last Friday sa panonood ng Thor. Wala pang 8:00pm eh nasa Glorietta na kame. 8:20pm yung dapat kukunin naming schedule kaso wala ng vacant seats para dun kaya napilitan kaming kunin na lang yung 10:55pm na schedule na madami pang vacant seats. Dahil nga sa super gabi na yung nakuha naming schedule, lumibot muna kame sa mall bago nag-dinner. Hindi na din nakasama sa amin yung dalawa naming friends dahil paraeho silang hindi pwedeng gabihin. Imagine naman no! Kung 10:55 ang start at 2 hours ang play time ng movie, aabutin kami ng pasado 1am na. Nakakaloka. Kaya hindi na namin sila pinilit pa. 

So ayun na. After naming kumain, diretso na sa cinema. Hindi ko akalain na mapupuno pa yung theater ng ganun oras. Pero naisip ko na siguro hindi na makapaghintay ang mga tao. First day pa lang kase noon ng movie. Nagpakita ng mga coming soon na movies. Andami na naming planong mga papanuorin. Lol. Isa na diyan ang 4th installment ng Pirates of the Caribbean.

Nagsimula na ang movie at dahil hindi ako magaling na reviewer, hindi ko na ire-review yung movie at hindi ko din siya iku-kuwento. Nakatulog kase ako. Lol. Sandali lang naman ako nakatulog. Naintindihan ko pa naman ang takbo ng istorya. Hanep sa special effects yung Thor. Kudos to the special effects team. Nakakalungkot lang talaga yung ending niya. Dun lang talaga ako na-disappoint. It's so ampness. Echos. Basta. A good ending will make the movie way better. Kaso yun na ata yung istorya niya kaya hindi na ako makikipagtalo pa. Lol. 2:30am na ako nakarating ng bahay. Nakakatakot na palang umuwi ng ganung oras. Halos wala na talagang tao. Mabuti na lang me nasakyan pa kame ng mga friends ko. So far, naging masaya naman ako that night.

I'm giving this movie a rating of 8 out of 10.

____________________ 

 

Masyado akong na-disturbed sa April 29's episode na Maalaala Mo Kaya starring AJ Perez. Hindi ko siya nasimulan ngunit nakuha ko agad ang plot ng story at naiparating naman sa akin ang aral ng nasabing episode.

Habang nanonood ako, hindi ko mapigilang malungkot sa takbo ng mga pangyayari. Hindi lang dahil sa istorya kundi dahil na din sa bida nito. Paano kaya kung buhay pa si AJ ngayon. Siguro puro papuri ang natanggap niya sa pagganap sa nasabing papel. 

Saludo ako sa kung sino man ang may-ari ng kwentong iyon. Madami akong natutunan sa kanya. Madaming realizations ang dumating sa akin. Na-conclude ko na ang ganun klaseng mga episodes ang dapat napapanood ng mga tao. Maraming mapupulot na aral. Sobra.

Natapos ang palabas na iniwan akong natigagal. Iniimagine ko tuloy ang sarili ko na nilalakad ang daan mula Maynila patungong Samar. Kinikilabutan ako. Mahirap yun ah. Masakit pa sa paa. Natanong ko tuloy sa sarili ko kung fair nga ba ang life. Biruin mo, ang ibang tao eh nagpapakasasa sa kanilang mga yaman tapos me mga tao palang nakakaranas ng mga ganitong klaseng hirap sa buhay. Na-realized ko tuloy na maswerte pa din pala ako. Hindi ko man maabot ang lahat ng mga bagay na hinahangad ko, at least, nabubuhat pa din ako ng normal. Nakakakain ng mga gusto kong pagkain tatlong beses sa isang araw. Nakakapaglinis pa ng katawan. At higit sa lahat, me sapin pa sa paa. Imagine na lang kung pumapasok ako sa office ng naka-apak. Disaster yun!

____________________

Kagabi ko lang napanuod ang The Royal Wedding. Super sosyal pala nun. Grabe. Hahaha. Nakakakilig yung love story ni Prince William and ni Kate Middleton na ngayon eh Duke and Dutchess na. Bongga! Hahaha. Sana'y maging maligaya ang kanilang pagsasama. Lol.

____________________

Laser Tag at Lazer Xtreme kame mamaya! Bale mini team building namin yan. Excited na ko! New experience na naman. Goodluck to us. Sana maging super saya. Lol. 

____________________

First day daw ngayon ng crush ko sa school sa first job niya. I just wanna share. Goodluck to him. Hahaha.

____________________

I'm finished na. LOL. Keep safe guys. Godbless us all. :-)

Fail?

Manonood kaming Thor mamaya! I'm excited na! Lol. Sana lang matuloy kame at walang biglaang assignment yung mga kasama ko para masaya kami. Magulong masaya. Nafo-foresee ko na. Lalo tuloy akong na-excite. Hahaha. Awkward lang para sakin kase yung suot ko ngayon eh yung suot ko din nung last time kameng lumabas. Hahaha. Btw, nung Pyrolympics yun.

____________________

Nakakatawa yung outcome nung ginawa kong task dito sa office. Akala ko tama. Mali pala. Madami talagang namamatay sa maling akala. Medyo confident pa ko sa gawa ko. Yun naman pala, madami pang kulang and revisions. Nakakaloka. Lol.

____________________

Mukha pala akong rabbit dun sa picture ko dun sa gilid. Wahahaha. Hindi mo makita? Ano ka ba? Ayun oh! Yung nasa kanan. Ay kaliwa pala. Yan. Pangit no! Pixelated pa! Sa front camera kase ng cellphone ko yan kinunan eh. Hahaha.

____________________

Sa late June or early July pa yung balak naming outing ng mga friends ko nung college. Tagaytay lang naman. Me nakita na kaming place na mapag-i-stay-an. Maganda naman siya. Hindi lang ako sure kung reasonable ang price kase wala pa akong experience sa pakikihati sa  gastos sa mga ganitong pangyayari. Eto nga pala yung link. Sana lang matuloy kame. Ang naisip kong plan para matuloy kame eh magpareserve na ngayon para makapag-down payment na para wala ng kawala. Lol.

____________________

Wala na kong masabi! Lol.

Keep safe guys! Have a happy weekend! Godbless us all. :-)

Overhauled

Ramdam na ramdam ko ang pagbabagong ini-impose ko sa sarili ko. Yes, medyo sapilitan na nga ito. Siguro nga napuno na ang salop. Napagod na din ako malamang. Ang hirap naman kase nung magmamahal ka no. Lalo na kung walang kapalit. Ilang taon dina kong ganon.

Holy Week lang ang dumaan pero andaming nabago sa akin. Actually, hindi ko alam kung matutuwa ba ako sa mga nangyayari sa akin. Ewan ko ba pero parang wala akong maramdaman na improvement sa buhay ko sa nangyayari sa kin. Pero, wala din naman akong nararamdamang pagsisisi sa ginagawa ko. I therefore conclude na ok lang din na i-continue ko muna to. Tignan ko na lang din sa huli kung anong mangyayari. Kung me maganda ba itong kalalabasan.

Napansin ko na masyadong makabagbag-damdamin ang mga last posts ko. Natuwa kase ako na gumamit ng mga Filipino words na hindi ko naman madalas gamitin. Ang kinalabasan, mukhang naging matalinhaga ang mga posts ko. Pero hindi naman masyado. Feeling ko lang. Ikaw, anong feeling mo? Echos. Lol. Ayan bumalik na ako sa dati. Me tawa na ang post ko. Amazing. Hahaha.

Napansin ko, sa sobrang paglalabas ko ng mga sarili kong saloobin, nakalimutan kong i-kwento kung aao ba ang pinag-ugatan ng mga inilabas kong damdamin sa mga previous posts ko. Ku-kuwento ko na nga. Pero hindi ko alam kung saan ko sisismulan. Aaaahhhhhmmm. Bahala na nga.

Like what I've said in my post entitled Till They Take My Heart Away, masyadong naappektuhan ang buhay ko ng muling pagkakita ko ke Covin. Me ibang taong nadamay sa ilang araw na pagdadrama ko. Nabanggit ko din na kahit trabaho ko, affected din that time. Isa pa sa mga naappektuhan ng pag-e-emo ko that time is yung sinasabi ko na crush ko sa school. Alam niyo ba ang ginawa ko? Huwag na, nakakahiya masyado eh. Lol.

(Ang part na ito (next two paragraphs) ay nakwento ko na pala sa previous posts ko. Kaso hindi ko na mabura kase hindi ko na alam kung paano irereconstruct yung post. LOL. Kaya leave it that way na lang. :-)) 



Eto ang ginawa ko: Out of desparation that time. Ay teka, kwento ko muna kung bakit desparation. Nangyari na ba sa inyo yung feeling niyo hindi mo na makikita yung taong mahalaga sayo? Yung sa sobrang nega niyo, ang naiisip naiisip niyo, never mo na siyang makikita. As in never kaya gagawa ka ng paraan para makita siya. Ayan ang ginawa ko. Wait, isa isahin ko. Hindi ko mahihiling ke Covin yung bagay na yon kaya yung crush ko sa school na sobrang bait yung kinulit ko. Eto na. Minessage ko siya sa fb. Anong laman ng message ko? Nagpasalamat ako sa kabaitan niya sa akin. Sinabi ko sa kanya na sobrang tine-treasure ko yung friendship namin dahil madalang akong magkaroon ng guy friend. And the PASABOG: Tinanong ko lang naman siya kung pwede ba kaming magkita sa future.

Isa pa yang tanong na yan sa mga nagpagulo sa buhay ko sa totoo lang. Hindi niya ako nireplyan. Saktong isang linggo ng i-message ko uli siya. I said, ok lang naman talaga na tumanggi siya. Sinabi ko din na malamang yung silence niya about dun sa topic means hindi siya comfortable dun sa pakiusap ko. Vocal naman talaga ako na medyo agressive yung move na ginawa ko. Pati yung isa kong friend, sabi din niya, masyado daw ngang agressive yung pagkakasabi ko. Ang sabi pa niya, hindi naman daw kame ganon ka-close nung guy para humingi ng ganon klaseng request. Base sa mga reply niya eh hindi niya nagustuhan ang hiling ko which I understand naman. Hindi niya lang talaga masabi dahil siguro inaalala niya pa din yung mararamdaman ko.

Diyan na nagsimula ang mga nakakalokang realizations ko. Pero ang mga realization na yan eh umiikot lang sa iisang konsepto: "Bakit ako magpapakatanga sa mga taong ayaw naman sa akin?" Just like a strike of lightning ang pagdating sakin niyan. At sa loob lamang ng ilang oras ng pagiisip, pagaalala ng mga nangyari at pagtataya sa kinabukasan, I landed into a decision.




Ibang Marvin na ako ngayon. Hindi na ako katulad ng dati na masyadong vulnerable pagdating sa love. Hindi na ako tulad ng dati na give na lang ng give ng love kahit walang take. Natuto na ko. Pangalawang revolution ko na ito. Kung noong una eh, sinubukan kong baguhin ang sarili ko ng baguhin ko ang image ko. Naging masayahin ako. Naging mas mapili ako sa damit. Pero sa kabila ng mga pagbabagong iyan, ang tanging dahilan lang naman ng lahat ng iyan eh para me humanga naman sa akin kahit papaano. If you know what I mean. Mas naging malakas na din ang looo ko sa paglapit sa boys after that change of mine.


Pero ngayon, iba na. Aalisin ko na sa sistema ko ang paglapit sa boys. Naisip ko na hindi naman pala dapat umikot ang buong mundo ko sa kanila. Hindi naman dapat ako magmukhang kawawa at tanga sa paningin nila. Nakakasawa na kase. Nagtagumpay man ako sa mga pinlano kong pagbabago ko sa aking sarili sa revolution 1, ang mga nangyari sa akin noong mga nakaraang linggo ang nagpamulat sa akin at nagsabi sa akin na gawin ang revolution 2. So far so good naman siya. Hindi na ako ganun ka-sensitive tulad ng dati when it comes to love.  Natuto na ako. Medyo tumigas man ako ngayon, alam ko na mas mabuti ito kesa sa dating Marvin na masyadong vulnerable.

Well, wish me luck na lamang sa kalalabasan ng overhauling na ito. I hope it'll be for the betterment of my life. :-)




PS. Hiniram ko ang title ko sa aking kaibigan na si Robert. Lol.

(Nabubuwisit na ako sa pag-edit ng post na ito. Ayaw niyang umayos. If you will notice, magulo yung spacing niya. Pasensya niya. Nakakabadtrip na talaga siyang ayusin pero hindi ko talaga siya maayos. Lol) 

Keep safe guys! Godbless. :-)