The New Me! II

Naubos na ang excitement ko sa pagkukwento ng mga happenings sa buhay ko nung nakaraang weekend. Busy busyhan kase ako ngayon. And as you can see, Friday na pero only few pa lamang ang nakukwento ko. Anyway, here's the continuation.

Napuno ng sigawan ang auditorium ng nagsilabasan na ang mga contestants with their swimwear. Nauna ang mga girls.  As usual, two piece with some "curtain". Lol. Nang lumabas na ang mga boys, GRABE!!!, as in GRABE ang tilian. Siyempre ba naman. Nakaboxer briefs lang ang mga male contestants noh! Tapos andami pang kalahi sa audience. Lol! Actually, first time kong makapanuod ng pageant na me swimwear competition ang mga boys. Dati kase, meron pero hindi kame nakakapanuod due to busyness sa projects kaya first time kong makakita ng mga churva! If you know what I mean. Lol. 

After the nagbabagang Swimwear part, it's time for the Question and Answer portion na. By partners ang paglapit sa stage but indivual ang tanong. Interesting ang mga sagot nila sa mga pang Mr. and Ms. Universe na mga tanong ng mga judges. But someone spoiled the q and a when he answered the question in Tagalog. I don't have anything against it. But the fact na English ang tanong, you should have prepared yourself to answer in English noh! Here come my favorites. OMG! He's so cute talaga! Hahaha. And she's so charming talaga. Hindi nawawala ung smile niya. They'd answered it very well although there were lots of buckling, still, the thought of the answer was still there. Bravo guys. Btw, there's a time na tinawag si girl favorite and natusok siya ng shit na banner dun sa stage. Pero she just ignored it. Tuloy tuloy ang loka with matching walang kamatayang smile. Love you girl. Hahaha!

Announcing of winners. Nakuha lahat ni girl favorite lahat ng minor awards. Walang nakuha si male favorite. Kainis. Lol. Pinili ang top 3. Of course, kasali si girl favorite. Hindi nasama si guy favorite. Kainis talaga! Buwisit! Nasama pa yung said male contestant na nag Tagalog. Kainis!!! Kung dami lang din naman ng supporters ang basehan, aba, panalo rin naman si male favorite ko noh! Hay nako, hanggang ngayon naiinis pa din ako! LOL.

Well, past is past. Move on na. Hindi ko alam kung anong naging effect sakin ng mga nangyaring iyon pero alam ko sa sarili ko na me pinagbago ako. Hindi ko talaga alam kung paano pero masasabi ko na iba na ako ngayon. I'll explain it sa aking next post. Btw, nagpapicture ako ke girl favorite. Hoy, wala po iyong ibig sabihin. Hindi kami talo. Wahahaha. Gusto ko ding magpapicture ke guy favorite pero hindi ko na siya makita. Huhuhu. Sayang. Hahaha. After that napakasayang event, uwian na.

Sunday, birthday celebration ng aking beloved pamangkin na si Daniela Ashlie "Ella". It's a big celebration. Just like the usual na pangmasa type. Maaga ako nagising para tumulong maghanda ng mga pagkain. I helped preparing the spaghetti ang the chicken. After that, pahinga na then ligo at pumunta na ako sa venue ng birthday party. Nadatnan kong masaya naman ang mga dumalo. Masasabi kong success naman ang nasabing birthday party. Love you Bebe Ella. =)

Pagkaalis ng mga dumalo ay tumuloy na ako sa SM Manila para magpagupit. I have to wait for less than an hour pa dahil nakapila pa ang mga customers (hindi ko maintindihan kung bakit kapos sila sa naggugupit gayong nakikita kong madami naman silang employees sa loob) kaya napagpasiyahan kong pumunta muna sa Department Store. Balak ko lang magwindow shopping pero me nakita akong pwedeng suotin para sa Christmas Party and bumili na din ako ng T-shirt na pamasko. Spongebob shirt ang susuotin ko para sa Christmas Party bukas since Beach naman ang theme. White polo shirt naman ang napili kong suotin sa Pasko. I love white nowadays. White ang bibilhing kong rubber shoes. White din ang gusto kong pants. Hahaha. So magmumukha akong White Lady sa Pasko. wow White Lady. As if! Hahaha

Pagkatapos kong bumili, diretso agad ako sa salon and saktong ako na pala ang next! So ginupitan na ako. Hindi siya yung laging naggugupit sakin kase ung laging naghehaircut sakin eh me iba pang ginugupitan. Naloka ako sa style niyang maggupit kse parang detailed na detailed. Antagal niya akong ginupitan and satisfied naman ako sa outcome. Nahiya naman ako sa effort niya kaya binigyan ko siya ng tip. P50 lang naman. Hindi pa ako ganun kayaman. Lol. Actually, first time kong magtip. Haha. And it feels good pala. So kasama na siya sa gastos everytime na magpapagupit ako.

Ayan, yan ang mga naging adventures ko last weekend. I enjoyed it alot. Really. As in. Panalo. Napakalaki ng nabago sa pagkatao ko. Iba na ako ngayon. I improved alot. This is the updated version of me. (Wow! Parang si KC Concepcion lang. Wahahaha). Meet the new me sa susunod kong post. Masyado ng mahaba ang post na ito para dugtungan ko pa ng kaemohan. Next time na lang uli. Bye!

PS Christmas Party na namin bukas. Gudlak sa aming presentation. Tsaka na rin sa presentation ng ibang group. Kahit hindi kami manalo, ok lang. Basta makasayaw at makakanta lang kami ng maayos. Ok na. Btw, 4 of the major prizes sa raffle are the following:  iPhone4, iPad 3G, xBox Slim and HP mini netbook. Grabe! Sana manalo ako kahit yung iPad lang. Please! hahahaha.

 Ingat. Godbless guys. :-)

     

The New Me!

(WARNING! This will be a long post.LOL)

As stated in my last post, I have several activities to join last weekend. Hindi ko napost agad ang mga nangyari sa akin dahil we have to attend a whole day seminar last Monday and yesterday. I didn't find time tuloy to share with you my happiness because of the happenings last weekend. But I can assure you na hindi pa spoiled yung happiness ko. Para bang masyado akong masaya para masira lang ng mga ordinary negative circumstances. Ngayon ko nga lang ako nakafeel ng ganito eh. I’m full of positivity nowadays. Haha!

 

So I’ll make kwento na sa mga wonderful events in my life for the past days. First of all was our practice last Saturday. It did get well although we’re not complete and meron pa kaming mga kulang na sayaw. So aun, sayaw sayaw. Usap usap tungkol sa aming magiging attire for the Christmas Party presentation.

But shit happens, hindi na daw kame matutuloy sa school kasama na aking friend na si Khaye due to some negative circumstances. Because of that, I did get very pissed off because I really think na mageenjoy kame sa school if matuloy kame. I then said it to Fame and she said why not join them na lang. Since ang main reason ko naman kung bakit pupunta ng school was to make my clearance completely signed, I decided to go na (Imagine, ilang buwan na kong graduate pero wala man lang akong ToR o kahet Diploma man lang). So natuloy akong sumama sa school to attend the ITech day. Wala akong idea na magiging napakasaya pala ng gabing iyon para sa akin.

Pagdating sa school, we don’t know where to go. So we decided to search for the possible places the event will be held. Hindi naming alam na sa Auditorium pala nagaganap ang occasion. We hesitated for a while kung papasok ba kami cause we don’t know what’s happening inside and kung me kakilala ba kame sa loob but after a few moments, we decided to enter the auditorium. Talentadong CS was already in its peak when we came.

Fast forward, dumating na ang iba naming friends,lumbas kami at kumain, then bumalik sa auditorium for the Mr. and Ms. CS Icon 2011. I already saw the candidates nang minsang me nagplurk ng kanilang pics. Nothing extraordinary for the girls but the last guy in the pic caught my attention. He’s so cute. Lol. Back to the regular programming, Nagstart na ang pageant. The candidates had a dance presentation. Nauna ang girls. I noticed na hinid pantay ang pagkakahati nila. Meaning, they’re six but only two were on the right side of the stage and the other four were on the other side. And naintriga ako dun sa girl na nasa pnakagilid ng mga girls sa left side ng stage. Para bang nawawala xa kase super gilid talaga siya. As in! Pero lalo akong naintrigued sa kanya when I noticed that she’s always smiling… throughout the dance number. Napaisip tuloy ako. Ganon ba kasayahin ang tao ito na kahit parang itsapwera siya eh todo ngiti pa din siya. Dahil dun, lagi ko na siyang inaabangan. Btw, parang tanga lang ung crush ko sa male contestants nung time na nilang sumayaw. Pero I really liked him after that kase tinatawanan niya lang ung pagkamukha niyang tanga sa stage. But afterall, he’s really cute.I don’t care with the dance number! LOL.

After that dance number, ang pinakahihintay ng lahat. Ang SWIMWEAR competition. Haha! Pero masyado ng mahaba ang post na ito. Next time na lang. Hahaha. Para me bitin effect. Ang mga tao talaga makarinig lang ng swimwear, naeexcite na. tsk3. Hahaha. Just wait for the next post. I think wala akong makukuhang pics. Sorry na lang guys.Lol.

Yngat, Godbless…=)

YAHOO! I mean Google

I'm so excited for the upcoming events. Tomorrow, we will have our practice here in the company for the presentation on the Christmas Party. Siyempre, todo sayaw na naman. Our leader/choreographer demanded us na pumunta on time para nga naman hindi masayang ang oras ng bawat isa tsaka para na rin madaming mapractice. 

11am ang start ng practice. And mga 3:30 siguro, I'll leave na my groupmates because I'll be going na to PLM. ITech day tomorrow. It's an event organized by CS faculties and students. I think me mga contests during the event. But I don't care. Haha. My main concern kase kaya ako pupunta is to make my thesis professor sign my clearance na mahigit kalahating taon ng inaamag dahil hindi ko maprocess. And I'm using the said event for that dark mission of mine. LOL!

I'll be accompanied nga pala ng aking close friend na si Katrina. Kaye for short. Actually, hindi na dapat ako pupunta for the reason na wala akong kaclose sa mga pupunta but kanina, nkausap ko si Kaye and we both agreed na pumunta. And poof, planned na ang arrival namin sa said event. Next reason kaya ko gustong pumunta is to see the persons I didn't see na for the last 48 million years. And nangunguna sa listahan na yan si Covin. Malay mo naman, bigla kong makita si Covin bukas. O diba, ansaya saya. Next on the list are my friends/blockmates na matagal ko na ding hindi nakikita. So talagang I'll be a user bukas. I'll use the said event. Bwahahaha.

On Sunday naman, it's my beloved pamangkin Daniela Ashlie aka Ella's birthday party na. Yehey! Party Party! Actually, December 7 ung birthday niya but we'll celebrate it on Sunday. But before I celebrate with my family in the said event, I have to go muna sa Divisoria to look for things para sa aming attire sa Christmas Party. White long sleeves, vest and MJ cap ang kelangan kong bilhin. Actually, ayokong pumunta sa Divisoria sa mga ganitong panahon na malapit na ang Christmas at siguradong literal ng magiging robot ka sa paglakad sa bagal ng pagusad mo. But shit happens. Nasira ang budget ko sa mga nasabing bilihin and because of that I need to buy na lang sa mga cheaper stores.

That's it. That's the list of my activities this coming weekend. Sana maging masaya tayong lahat. Haha. Btw, wala na namang kinalaman ang title ng post na to sa content. So I'll say something na lang para majustify ung title.LOL. Yahoo kase masaya ako. But then I'm using Google as my search engine kaya ganyan. Gets?

P.S. Oh my! I see him kanina. Yes, si RaDaR, nakita ko. Haha. Sheeeet. I missed him talaga. Haha. Thanks Father God. Nakukunsinte ang kalandian ko! Wahahaha. Sorry po =)  Sabi ng friend ko, kahit hindi ko daw sabihin, obvious na si RaDaR yung crush ko. WTF!!! How come?!?! Ganon ba ko kaobvious? Oh my! It's so nakakahiya kaya! hahaha.

Yun lang, hinabol ko lang ang kalandian ko. Wahaha. Ingats, Godbless!=))

The Lucky 13

YES! Oo, isang napakalaking yes! Wahaha. Finally, we're going to have na our 13th month pay tomorrow. Isa lamang ang masasabi ko. Hindi lahat ng 13 ay malas. wahahaha. Well, hindi naman ganon kalaki ang makukuha ko dahil five months pa lang naman ako dito  but the fact na hindi ko na iisipin kung pano ko matutulungan ang aking sisters sa mga gastusin sa darating na mga birthdays ng kanilang mga anak ay isa ng malaking relief sa akin. Yep, two of my beloved pamangkins ang magcecelebrate ng kanilang birthday this December but with different dates. And both of them will turn 1. So magastos talaga.

Actually, super simple lang naman ng handaan. Gusto ko lang talagang tumulong since i'm earning above the amount of money I need. So I'm  alloting 80% of my 13th month pay for the both of them. It's not that much but I think it will help a lot naman. Kasya na un para bumili ng birthday cake and some ingredients sa mga lulutuin. They'll understand naman siguro kung iyon lang muna for now ang aking maitutulong cause u know, I just starting to work pa lang naman. Anyway, sana maging maayos at masaya ang kanilang mga birthday celebrations.

Syanga pala, I'll be receiving my company Christmas Basket later. Malaking bagay din yun cause me kasama un na Ham, ang isa sa mga star ng Pasko. Wahahaha. I don't know pa the things inside the bag eh. Maybe I'll make kwento to you na lang one of these days. 

Postponed ang everyday practice namin for the presentaion sa Christmas Party. Busy ang mga kagroup ko. So i can go home earlier than the usual 11pm.  Un lamang for now. 

By the way, I'm already missing the RaDaR. If you know what I mean. LOL.

Ingat guys, Godbless. =) 

Plus One

(Hindi tungkol sa boy band na Plus One ang post na ito.)

It's December again! Gosh. Parang ilang araw lang ang lumipas since I celebrated my 19th birthday and here I am now trying to embrace my goodbye to teenage years. Hay, ang oras nga naman, minsan usad pagong, minsan naman parang hinahabol ng sampung kabayo sa bilis. 

Dahil it's birth month na ng ating Panginoon, marami na ang napaplano ng kanilang Christmas Party. Siyempre, isa na diyan ang company namin. Our company will have its Christmas Party at SMX this coming December 11 having Beach Party as our theme. Actually there were three options about the theme namely, Retro, Masquerade or Beach. The decison was unanimous that the theme will be the last one. 

As newcomers, all bootcampers this year will have to have a presentation. The presentation  should look like the scenes in Glee wherein there are song and dance number. After naming malaman ang kelngang gawin, we had a conference through emails regarding what should we do. And sa kabutihang palad, our team leader can sing and dance. She also has songs na me mga steps na that she got from the dance contests na sinalihan niya. Because of that, hindi na kami masyadong nahirapan na kumuha ng choreographer. After that, the schedules of the practices are done. Dito pa din kame sa loob ng company magpapractice. 

Nagulat ako na halos araw araw ay me practice kame except for Sundays. Well, I treated it as a good thing na lang kasi at least maraming beses kaming makakapagpractice and because of that, madali naming mamememorize and maeexecute ang dance steps (for us na hindi naman kakanta). Actually, I'm not into winning the prize which is btw P 20000. Gusto ko lang na hindi kami mapahiya sa stage during the performance. Gusto ko lang na maayos naming magawa yung performance. Yung walang natutumba, nadudulas or even nagkakamali ng steps. That's all.

Two weeks na kaming nagpapractice. And I can say na malayo layo na rin ang aming narating. Echos! Andarama! Lol. Anyway, naka 3 kanta na kame within two weeks. One more and we're finished. Yipeeeee! Then some sort of polishing na lang ang kulang and we're ready to perform na. Wish us luck na lang guys!

I hope maging maganda ang outcome ng nalalapit naming Christmas Party pati na rin lahat ng me Christmas Party sa buong mundo. Hahaha. Bye, Ingat, Godbless. =)

          

Ako Ito, Paalam!

Ako ito, bilang na ang mga araw ko. Kaunting panahon na lamang ang ilalagi ng edad ko sa teenage bracket. Ilang araw na lamang at kelangan ko ng yakapin ang pagiging "hindi na bata" . Kelangan, kahit ayaw ko. Oo, ayaw ko. Ayaw ko pang iwan ang kinasanayan kong buhay na may nakikihati sa pagpapatakbo ng buhay ko. Na me nagbabawal sa akin sa mga hindi ko dapat gawin. Na me nangengeilam sa personal kong buhay. Ayaw ko pa.

Ako ito, hindi ko pa kaya. Hindi ko pa kayang mawalan ng kasama. Hindi ko pa kayang alagaan ang sarili ko sa tuwing ako'y magkakasakit. Hindi ko pa kayang gawin ang mga gawaing bahay ng ako lamang magisa. Hindi ko pa kayang matulog sa gabi na batid kong wala akong kasama sa kung saan man ako mahihimlay. Hindi ko pa kayang mabuhay magisa. 

Ako ito, mahirap ang buhay ng isang tulad ko. Pinagtitinginan. Pinaguusapan. Hinuhusgahan. Pinagtatawanan. Nilalait. Kinasusuklaman. Nagtatago. Nagmamahal. Nagpaparaya. Nagbibigay. Nagtitiis. Nagpapakatanga. Kakarampot lang naman ang hinihingi ko. Paggalang. Pagtanggap. Kahit wala ng pagmamahal. Kahit wala na. 

Ako ito, mahal kita. Ilang taon na din. Hay. Pakikipagkaibigan lang naman. Madamot ka. Andamot damot mo. Pero naiintindihan kita. Normal lang naman ang pagresponde mo sa mga paglapit ko. Kung pwede lamang bayaran ang puso para hindi na tumibok, hindi na ako kumain makaipon lang. Pasensya ka na. Hindi ko sinasadya. Hindi ko ito ginusto. Sana maintindihan mo.  

Ako ito, iniibig Kita. Hindi Mo ko iniwan. Nariyan Ka palagi. At sigurado akong nariyan Ka lang. Alam ko na gawa na ang istorya ko. Napakagaling Niyo. Humahanga ako sa pagkakabalangkas ng buhay ko. Hayaan Mo at gagawin ko ang lahat para maging blockbuster ang pelikula ko na Ikaw ang nagsulat at nagdirehe. Isa lamang akong hamak na aktor na gaganap sa sarili kong istorya. Patawad sa mga maling pagganap ko. At sa mga pagarte ko ng hindi tama. Sana'y bigyan Mo pa ako ng pagkakataon na mapagbuti pa ang pagarte ko. Patawad. Patawad. At isa pa uling Patawad. Salamat. Salamat. Maraming maraming salamat.            

Ako ito, wala na. Ingat, Godbless. Ako ito, Paalam! 

the RaDaR

To give you a hint, ang post na ito ay tungkol sa aking kalandian dito sa company. Hahaha. Actually, hindi siya kalandian kase hindi naman ako malandi. Well, I'm haliparot in my own way but I'm not the kind that make lapit to guys. I have finesse, you know. Echos! But kidding aside, hindi talaga ako marunong lumandi as in landi talaga. I have the kilig factor when gwapo guys are in sight but I don't really have the capability to do "something" just to start a conversation. I don't have the guts to do that. Anyway, enough of the arte thing, I'll proceed na with him.

Maybe u're wondering wtf ang kinalaman ng title ko sa sinasabi kong guy dito sa Headstrong. Well, pansinin nio kung anong kakaiba diyan sa title na yan. O dibah nakita niyo na ung ibang letters ay capitalized? (napansin niyo nga ba? lol). To end the walang kwentang puzzle na yan, I'll make amin na sa kaartehang yan. lol. Ung mga capitalized letters dyan represent his initials. RDR ang initials nung crushie ko. Wala talagang kinalaman ang radar. Wahahaha

As far as I remember, I saw him many times na before I realized his cuteness. Haha. And ito ay nuong Townhall event wherein all employees of the company will gather to a specific area and some high profiled member of the board will discuss some things about the company like the history of the company, the revenues it earned every year, etc.

Prior to the event, we have to register before we can enter to the venue. Btw, the registration thing is needed because it will be the basis kung sino sino ang kasali sa raffle. So aun, I'm standing on a place where kita yung mga tao na papasok pa lang s room. And aun, nakita ko siya.My goodness! hahaha. Noon ko lang naappreciate ung cuteness nia. hahaha. As in, super cute pala niya.

Aun, simula noon, naging crush ko na siya. At swerte naman na nalipat ako sa floor kung saan nandun ang project na kinabibilangan niya. Aun, halos araw araw ko siyang nakikita. And it feels like heaven. Chos! Nagkaron pa ng time na naging magkatabi ang cubicles namin. And because of that, isang simpleng tayo lang at natatanaw ko agad siya. Hay, Father God really does a thing na makakapagpasaya sayo kahit papano. And I really thank Him for that.

Sa ngayon, nalipat uli ako ng floor kasi nga wala akong project. Wala akong kwenta. Isa lang akong dakilang utusan. Wahaha. I'm seeing him minsan. Sa lobby ng building, sa elevator, sa food shops. Pero I don't have any plans na makipagclose sa kanya kasi I don't have the guts to do that. Even though I really know na all I want is friendship, ayokong isugal ung kahihiyan ko if sakaling ituturn down nia ung friendship na inooffer ko. Lalo na at nabasa ko sa profile niya sa fb that he hates gays. Sapat na sa akin na nakikita ko siya. Napagmamasdan. Pinagnanasaan. Echos. Hindi ako ganon (minsan lang. LOL).

Seriously, tama na sakin yung nandyan lang siya. Hindi umaalis. At least, I'm rest assured na makikita ko pa siya. Kung sakali naman kasi na maging friends nga kami, naniniwala ako na magkakatotoo yung sinasabi ng best friend ko na I'll hunger for more. Siyempre nga naman, naging friends kame, iisipin kong samantalahin ung kahinaan este kabaitan niya. Do you agree on that? That's all!

PS Hindi ako makapaglagay ng pic niya dito kasi baka may maligaw na employee dito(assuming?.lol) and makilala pa niya kung sinu si crushie. It's so nakakahiya kaya, you know. Lol. Balita ko nga pala, he has a gf now. Congratulations to him. May the both of you be happy with each other. Another one is, If have read my previos posts, u'll know who Covin is. I just want to clarify na si crushie ay isa lamang crush. Hindi pa niya nalalagpasan ang lalim ng hukay na ginawa ni Covin sa puso ko. It's so lalim xe na it will take years na crush ko si crushie para mapantayan si Covin. Puta, ang corny. LOL. Un lang, I just want to share. Yngats guys, Godbless.

Matigas Ang Ulo ng Company Ko!

As promised, I'll make kwento to you na ang mga experiences ko bago at habang ako'y employee ng aking current company; ang HEADSTRONG. Well, I can say na I'm really lucky na mapabilang sa iilang daang employess nito. There's so many Thank you Father God ang nasabi ko when my interviewer said "I'm hiring you". At ng dahil don, hindi ako nakapgreact. All I said is "Thank you, sir". Napuno sa loob ko ang kaligayahan ko. Hindi ko naexpress at that time maybe because magmumukha akong tanga sa harap ng interviewer ko.lol.

May naganap ang said interview. But the Bootcamp Training started July 5. Actually, the start of the bootcamp ay nausog ng 2 weeks kaya July 5 n nagstart. So imagine the tagal ng panahon na hinintay ko sa bahay bago ko makapagstart na magwork. And the fact na ubos ang aking money that time kasi nga I graduated na and I don't recieve allowance na that time, imagine na lang ang pagtiis ko that time. lol. Pero it's really worth naman ang paghihintay. Last week of June ako nagsign ng contract. So it's already final. I'm already an official employee of the company. Wahaha.

Two weeks ang training namin sa iba't ibang topics about technology specially programming languages. Merong SQL, Oracle, SDLC, Unix, etc. After that nadisseminate na kami sa kanya kanya naming capability. Sa .Net ako napunta. Anyway, hindi na ako magdedetail sa part na yan dahil I think not all people know that thing naman. Let's jump naman sa time na tapos na ako sa training and maaassign na kami sa kanya kanya naming projects.

Malungkot ako. Wala akong project na napuntahan. 2 months akong walang ginagawa na makakatulong sa company. As in wala. So because of that, my conscience is attacking me. Siyempre naman noh! Sayang ang ilang libo ng kumpanya na napupunta lamang sa isang tulad ko na wala namang gingawa. After 2 months na walang ginagawa, napunta ako sa isang team na nagaasikaso ng mga proposals for the clients.

Oo, me ginagawa ako pero hindi ako masaya. Hindi ko naman kase naaapply ang mga pinagaralan at tinraining ko sa current tasks ko. Hanggang ngayon heto ako at yun pa rin ang ginagawa. Hay, sana magkaron na kmi ng project na pangmatagalan. Aaahhhh, I'm starting to have drama. Stop it Marvin! lol.

Before I have a crying scene here in my blog, let me end this post of mine. As a summary, medyo masaya naman ako sa current work ko. Hindi ako nakokonsiyensya. But of course, I'm still hoping na magkaron ako ng work na maaapply ang mga skills ko. Un lang. That's all I need now.

By the way, I have this crushie sa company namin. Mas matagal lang siya ng ilang months sakin. I'll make kwento about him next time. Hahaha. Bye for now! Ingats, Godbless.=)

I'm Back! Am I?

And so i'm back after less than a year. OMG! It's so tagal na pala since my last post. Aaahhhh, actually, I don't have any plans of posting any thing yet kasi wala naman talaga akong maisip na ipost. Siguro I'm not born to be a writer talaga. Bitter?!?! LOL.

Well, there's so many many things happened to me after my last post. Here I am, already an alumnus of my minamahal na Pamantasan ng Lungsod ng Maynila. Hindi lahat ng kabatch ko ay pinalad na gumraduate on time because of the hardships we've gone through when we were at our dapat na last year. Naging super busy namin noong second half ng 2nd semester. As in super busy na lagi akong gising hnggng 5am to do major projects including thesis and me pasok kami ng 7am para umattend ng seminars. And after that, sa wakas, natapos ko din ang 14 consecutive years na pagaaral.

April 19 is the day. Our Graduation day. Super aga namin sa venue. Btw, sa PICC Clamshell ginanap ang graduation. Bilang pa lang sa daliri ang mga tao ng dumating kami. Hindi naging maganda,as far as I'm concerned, ang buong ceremony dahil halos lahat ng graduates ay mga tulog. Siyempre naman noh, ang aga aga kaya ng call time and alam naman natin na siyempre pagandahan ang mga girls ang papormahan naman ang mga boys. To cut the long story short, hindi naging memorable sakin ang graduation. There's nothing special during the ceremony. Anyway, let's go na sa aking current life, ang pagiging employed.

Bago pa matapos ang aking life as a student, nagaapply na kami ng 2 of my closest friends. Madalas kami sa Makati specifically Ayala. Andami naming inapplayan. But of course, most of them were IT company so we can apply naman our degree to whatever work we will have. Unfortunately, hindi kami sabay sabay na nagkawork. Si Sarah, sa isang sikat na IT company. Accenture is the name. To be frank, nainggit ako sa kanya. Not because of the name of her first employer but to the fact that she will not apply anymore. Even though her start date will be one month later after she had the call, of course, there was already an assurance if you know what I mean.

So after that, sabay pa din kaming nagaapply ni Joyce with our bagong kasama Ann, another close friend of mine. Swerteng halos sabay na nakacatch ng good company ang 2. Pero hindi din sila magkasama. So there I am, hinihintay ang tawag mula sa aking kaisa isang pag asa, ang Headstrong, which fortunately is my current employer. Yes, tama! tinanggap nila ako despite of everything. Chos!

As of now, isa na lamang sa aming magkakaibigan na gumraduate na ang wala pang trabaho. So far, lahat kami ay napunta sa mga reputable companies and earning well. That's all for now folks!

My stories here in our company will be my next post. Wahaha. Ingat and Godbless! :)

MOST EMBARASSING MOMENT PART II

Hay. After so many days, nakapagpost uli. ang oa kasi ng sked eh. overnight ngayon, maaga ang pasuk kinabukasan. Gawa ng thesis dito, Compiler naman ang next. Haykz... Nainspire akong mgsulat ngayonn dahil sa isa na namang pangyayaring nangyri sakin ngayong araw na alam kong hindi ko makakalimutan sa buong buhay ko. And ito ay tungkol na naman ke Covin.

Seminar kanina ng block 1 ng CS, and full force ang mga CS students sa pagattend dahil kelangan ata nilang mpuno ung auditorium. Nagulat ako ng malaman kong invited pala ang mga 4th year ECE studs. Kaya aun, naexcyt sa notion n pupunta sila Covin. At indi nga ako nagkamli ng hinala. Aun, at pglingon ko ay nakita ko siya. Then pumsok na kmi ng friends ko. After that, hinanap ko siya pero wala p rin, hindi ako mapakli kaya niyaya ko ung 1 kong friend n lumabas sandali ng audi para tignan kung pupunta ba talaga sila. Aun at nakasalubong ko siya sa pinto!!! Tumuloy pa rin kaming bumaba para hindi ganun kaobvious.

Pagbalik nmin, nagulat ako ng makita ko na ung nsa likod lang ng row namin ung inupuan nila. Sa sobrang gulat ko, sa ibang upuan muna ako umupo. Kinabahan ako bigla ng marinig kong tinatawag nila ung name ni Covin. Obviously, ako ung tinatawag nila. Kinabahan tlga ako ng sobra sobra. Ibig sabihin kase nun, alam  na nilang lahat na crush ko si Covin. And the mere fact na isang batalyon silang mga lalaki made me feel so small. Yung upuan xe na nilipatn ko is 1 row ahead lang dun s dapat na uupuan ko. Nagulat ako ng mkita ko silang lumilipat dun sa row sa likod ko kung san nandun ung mga friends ko. The shittiest thing is dun pa siya umupo s likod ko. Kundi b nmn sila mga walanghiya. Balak talaga nila akong gaguhin. Shitness tlga. Aun nga, ngkatotoo ung hinala ko. Tawag pa din sila ng tawag. And worst, tinatawag nila ako sa pinagsama naming name. Where the heck nila nakuha ung name na un? Indi ko nmn ginagamit un s iba; sa plurk ko lang pero wala naman akong friend sa plurk na friend ni Covin. Dedma na lang pero naiiyak na ko s sobrang hiya. Imagine that, niloloko k ng maraming tao including your crush sa harap ng mga friends mo. Duh!

Aun, thank God at ngsimula na yung seminar. Tumahimik na ng konti. Pero alam ko na patuloy pa din yung kagaguhan na nagaganap sa likuran ko. Kaya natulog na lang ako sa sobrang lungkot. Hay. Aun, in God's grace, naisipan ng mga friends ko na umlis na sa hell na lugar na un. Aun. Madami pang nangyari pero indi ko n ikukuwento. LOL.

Mula nung time na nrinig kong tawagin nila ako s pinagsama naming name, inisip ko na kung anu anung panunumbat ang sasabhin ko sa friend ni Covin na minsan kong nakakachat. Malamang kase eh xa ang me pakana ng lahat ng mga kagaguhan na ginawa nila skin. Kaya pagka ol na pagka ol ko, piniem ko agad xa. Aun at ngsori nmn xa. akala nia daw eh close na kami kaya ganun na lang siya makapanggagu. Hay. Ok na ko ngayon. Hindi na naiiyak tulad ng nararamdaman ko knina. Hay. Sana lang ay indi na maulit ang nakakahiya naman talagang bagay na un. Un lng poh. Nglabas lamang ng sama ng loob.

Yngatz guyz and Godbless...=)