The World Is So Round!

Graduation na nila bukas! I'm so excited sa mga suot nila sa totoo lang. Lalo na sa mga girls. Siyempre pabonggahan sila niyan sa mga dresses nila lalo ng yung mga fashionista talaga. Natutuwa akong makakita ng mga magagandang girls na naka-dress. Feeling ko nasa runway or red carpet ako. Pero hindi ako attracted sa kanila. Hahahaha. Natutuwa lang talaga ako.

Masaya daw ang baccalaureate mass kahapon. Dami daw pictures. Nakita ko nga sa plurk and twitter yung pics nila. Kakatuwa. Parang nagkaroon bigla ng reunion. Yun nga lang, hindi kumpleto lahat ng magkakabatch kase nga nauna na kame last year.

Nasa university din daw kahapon yung girlfriend ni Covin. Ang sweet daw nila. Nakakatuwa. Masaya ako para sa kanilang dalawa. Walang halong kaplastikan or anything. Ganun ko siya kamahal. Walang halong inggit sa taong mahal niya. Basta happy siya, happy na din ako. :-)

Kani-kanina lang, pinoproblema ko kung tama ba na suotin ko bukas yung binili kong long sleeves shirt sa Giordano. Niloloko kase ako nung friend ko na hindi na daw talaga bagay sakin. Pangit daw sakin kase payat ako. Blah Blah Blah. As in sa super dami niyang negative comments, naubos talaga confidence ko. And sa totoo lang, medyo napipikon ako sa kanya kase hindi niya talaga ako tintigilan sa twitter. Basta. I don't know kung naging pikon ba ako in this instance or over na talaga siya. 

Sinukat ko kagabi yung damit kasama nung skinny jeans ko. Lol. And sa super panglalait sakin nung friend ko sa twitter, naapektuhan talaga ako ng sobra and sa tingin ko nga eh hindi talaga bagay sakin yung damit kaya kanina, naisipan kong bumili ng jacket pamatong para hindi na makita. Affected talaga ako. Hahaha. As in. Kaya nga ini-imagine ko na yung magiging itsura ko tsaka ko nga naisipan na bumili ng jacket. Aun.

So eto nga. Kung kanina, yun yung iniisip ko, ngayon naman, naguguluhan ako kung pupunta pa ba ako or not. Nagkaroon kase ng mga biglaang plano yung mga friends ko sa dapat na plano namin after graduation. Ganito kase yun. Nung nagmeet kame last Tuesday, me plan na kami na sabay sabay na magla-lunch after grad. So ako, super excited ako that time.

Niready ko na yung damit ko, nag-apply na ako ng leave and everything. All set na. Then eto na. Nagtext and e-mail brigade ako kanina to know what's the actual and to set the final plans. Eto na, biglaang nagbago ang plano. Ang isa sa amin, sinabing nagpa-reserve pala sa sa isang resto yung mama niya and kasama niya pala yung iba niyang relatives kaya nakakahiya na makisali kame. Then yung isa naman, me sakit daw yung brother niya kaya sabi nung parents niya, mag-take out na lang daw sila and sa bahay na lang sila kumain. Eh di minus two na agad kame. Eto pa. Yung dalawa pa, hindi nagrereply. Nakakaloka! Hahaha. And finally, yung nakaplan ko talagang kasama and yung kausap ko na me kasunduan kame na kahit anung mangyari aalis kame kase kelangan niya ding hintayin ung mama niya kase aattend ule ung mama niya ng graduation sa afternoon batch (dalawa silang magkapatid na magma-march), biglang nagsabi na itetext na lang daw niya ako kung tuloy kame kase me isasama pa daw siyang isang kamag-anak dahil sobra yung ticket niya kase dapat sa akin niya yun ibibigay eh me iba ng nagbigay sa akin kaya sumobra yung kaniya. Aun na. 

Naguguluhan tuloy ako kung tutuloy pa ako bukas. Ayaw ko kaseng maging tanga bukas na after ng graduation eh mag-isa lang kaong lalabas and take note, ako lang ang uuwe mag-isa dahil wala akong kasama. So lonely. Ayaw ko ng ganun. Kaya nga ngayon eh nag-iisip ako kung pupunta pa ba ako. Basta me pre-requisite ung pagpunta ko. Dapat eh me kasama akong umalis galing gradution. Tapos!

Bahala na kung anong mangyayari. Wish me luck. Post ko agad kung anong plan ko para bukas. As if you care. Lol. Basta I'm pissed dahil sa mga pabago bagong plans. Duh! Whatever. You're such a loser Marvin! Lol.  

Keep safe. Godbless us all. :-)

It's Your Day!

Birthday niya ngayon. Kasabay ng araw ng kanilang Baccalaureate Mass ang kanyang birthday! Instant simba siya! Hahaha. Sa Friday na matatapos ang limang taong paghihirap niya sa kolehiyo. At konting panahon na lang, magte-take na siya ng isa sa mga pinakamahalagang eksaminasyon sa kanyang buhay. Ang Electronics and Communications Engineering Licensure  Board Examination. Pero sure ako na mapapasa niya yun. Siya pa! Tsss. Panis. Hahaha. Hindi naman sa itinataas ko ang trono niya (konti lang. Lol) pero kahit hindi ko siya ganoon kakilala sa personal at sa aspetong akademikal, masasabi kong kakayanin niya yun. 

Valedictorian siya nung High School kaya napasama siya sa isa sa mga star sections nung freshmen pa lamang kami sa unibersidad. Halos lahat ng breakdown per block ng results ng midterm and finals na nakita ko sa top 1 ang block nila. Hindi lang iisang beses ko siyang nakitang dumalo sa mga quiz bees. At higit sa lahat, ang isang bagay na nagpasimula ng paghanga ko sa kanya, ang pagkabilang niya sa Top 10 sa Chemistry Midterm Examination.

Top 6 siya noon. Hindi ko mapigilang humanga sa kanya dahil ayaw na ayaw ko talaga ang chemistry noon. Bored na bored ako sa subject na iyon kahit pa sabihin na gustong gusto ko ang Math eh hindi ko talaga mai-connect yun sa Chem. Lalo na ng ma-realize ko na halos kalahati lang ng score niya yung score ko. What the f! Hahaha. Doon na nagsimula ang marubdob (Hahaha) kong feelings towards sa kanya.

That time pala, hindi ko pa alam na Valedictorian siya nung High School. Lumalim ng lumalim ang nararamdaman ko para sa kanya kaya hanggang ngayon, hindi man lamang yun nabawasan. Super lalim talaga. Mas malalim pa sa Lake Baikal (uy, isesearch niya. Lol).  Nalaman ko na magiging magka-college pala kame dahil Computer Science ang magiging course ko at siya naman eh ECE nga. Yep, wala pa kaming course nung freshmen.

Lumabas ang Dean's List for the second semester of first year. Kasabay ng knowing ko na Valedictorian siya nung High School ay ang pagkatuklas ko na second siya sa course nila (na merong more than 100 students) na me pinakamataas na GWA (General Weighted Average). Lalung tumindi ang kung anumang nararamdaman ko para sa kanya ng mga oras na iyon dahil sa kanyang mga accomplishments.

Naging sunod sunod pa ang academic milestones niya. Naging consistent ang pagiging Dean's Lister niya. At ang pinakamatindi sa lahat ay nang maging second siya sa me pinkamataas na GWA sa  BUONG 2nd  YEAR (including me na walang binatbat ang GWA sa kanya. Lol) noong school year na iyon (2007-2008). 

Hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko nun. Pinagsamang tuwa, excitement and pagiging proud. Hindi ko alam kung me karapatan ba akong maging proud para sa kanya dahil hindi naman kame magkakilala personally. Yes, magiisang taon ko na siya noong minamahal ng bonggang bongga pero hindi man lamang ako nagkaroon ng lakas ng loob na makipagkaibigan. What for diba?! I mean, basta! Mahirap ipaliwanag. Lol.

Lumakad ang mga sems at napansin kong umikli ang listahan ni Dean at nawala ang pangalan niya. Ako naman ang nanguna sa course namin non. Echos! Wala lang. Makapagyabang lang. Hahaha. Take note, dalawa lang kaming Dean's Lister ng friend ko that time. I just wanna share. Wahaha. Hindi ko alam kung bakit nawala ang name niya sa mahiwagang papel. Nawala tuloy yung pangarap kong papalakpakan ko siya habang tinatawag ang pangalan niyang me kasunod na "Cum Laude" sa dulo sa graduation. Yep, that time, pinangarap ko na talaga na makita siyang ga-graduate. Korni diba. Haha.

Hindi ako naging masyadong devastated that time. Hindi ko alam kung bakit. Maybe because, naisip ko na baka nahirapan siya that sem. Blah blah blah. Pero nung una ko yung malaman, kung ano ano pumasok sa isip ko. Baka me balak pala siyang mag-stop sa studies. Baka nalulong na siya sa bisyo. Echos. Hahaha. Eh kase naman nakakagulat na biglang baba yung grades niya. Mabuti na lamang at medyo updated pa ako sa kanya that time kaya nawala lahat ng aalalahanin ko sa kanya.

Mabilis na dumaan ang mga araw. Nangyari na din ang Most Embarassing Moment Part 2 ko.Ga-graduate na ako. Takot na takot ako nun. Baka kase malabo na na makita ko pa siya ule. Na nangyari na nga. Simula nang gumraduate ako eh hindi ko pa siya nakikita uli. Pero hindi ko pa ule nararamdaman yung nakakatakot na feeling. Nandyan naman kase yung facebook. Kahit papano, nakikibalita ako tungkol sa kanya.

Heto na nga ngayon, ga-graduate na siya. Baka mangyari na ang kinatatakutan ko. Huwag naman sana. Wait nga! Ang post na ito ay tribute para sa kanya lamang. Tama na muna ang drama! Hahaha. Since tungkol sa kanya to, ikukuwento ko na lang muna ang first encounter ko sa kanya. Kelan ko nga ba siya unang nakita? Eto na.

Hindi ko alam kung special moment ba ang nangyari pero kapag naalala ko yun eh parang kung inisip ko lang ng mabuti, macoconclude ko na magkakaroon pala siya ng malaking impact sa buhay ko. Enrollment noon para sa NSTP-CWTS ng makita ko siya. Grabe ang attraction ko dun. As in. I know it's a simple crush na. Mahaba ang pila at magkalapit lang kame kaya lagi ko siyang tinitignan. 

Biglang nabawasan ang crush ko sa kanya ng me dumating na bago sa buhay ko. Pero to not spoil the moment, laktawan ko na yun. Nangyari ang mga nakasulat sa itaas. Nangyari din ang Most Embarassing Moment Part 1. And so on and so forth.

Back to present ule. Birthday na nga niya ngayon. Ang message ko? Ano pa ba?! Eh di ang akong favorite na LIFE, LOVE, HEALTH, PEACE and PROSPERITY!!! Yehey! Idagdag mo pa ang lifetime happiness. 

Hindi ako pwedeng magdrama sa post kong ito kaya hindi ito magiging novel. Lol. Wala na kong masabi. Maybe some other post. Me part 2? Haha.

By the way hindi ko pa pala nasasabi kung sino ang celebrant. Sino pa ba? Eh di ang pinakamamahal kong si COVIN! Yehey! Hahaha. HAPPY BIRTHDAY COVIN! I LOVE YOU SO MUCH!!! Hahaha. Tama na nga, nakakapandiri na ang mga pinagsasasabi ko. Lol. Bye! See you soon. Sana. :-)

Keep safe always, my love. Wahahaha. I love you ule kahit hindi mo ko pinapansin. Hahaha. Sana maging masaya ang birthday mo. Party Party! Mwah! Ingat, Godbless. :-)

The Dream Pic

Kinakabahan na natatakot na naeexcite na kinikilig (Ay wala pala yung pang-apat, naexcite lang ako masyado. Lol.)  sa mga pinagagawa dito sa company. Kinakabahan at natatakot kase hindi ako familiar sa mga pinagagawa sakin. Nae-excite naman dahil madami akong natututunan as the days go by.

____________________

Sana biglang magkaroon ng himala at pumayag ang mga officers sa university na makapag-march yung iba kong friends na me problem pa sa papers nila. Sana talaga. Frustrated din ako sa nangyayari sa kanila. Hay.

____________________

Pumunta ako sa university kagabi. Biglaang desisyon lang. Masaya. Napakasaya ng nangyari sa akin. One of a kind experience. Pagdating na pagdating ko pa lang, ang ingay ko na. Kumustahan ng sobra sobra na akala mo eh isang dekada kaming hindi nagkita. Landian dito, landian diyan. Lol.

Nakita ko ang mga batchmates ko dapat na ngayon pa lang magma-march. Nandun din ang mga ka-batch ko talaga. Masaya kahit hindi ko naman ka-close lahat. Nandun naman ang mga close friends ko. Dumating ang mga ka-close kong profs. Super landian talaga. Super saya. Kwentuhan dito, kwentuhan diyan. Tawanan here, tawanan there. In-english ko na. Paulit ulit kase. Lol.

Wala talaga akong purpose sa pagpunta sa skul, ang lame excuse ko kung bakit ako tumuloy, wala akong magawa sa bahay. Yan tuloy mag-a-alas dose na ako natulog. That's too late for me kase I'm really trying my best na matulog ng not later than 10:30pm para me 8 hours pa din akong tulog.

Nakakapagtaka nga lang kase, kadalasan namang complete yung required hours ng tulog ko tapos malakas naman akong kumain lalo na sa bahay pero super payat ko pa din. As in. Hindi na ako natutuwa na nakakain ko naman lahat ng gusto kong kainin pero wala namang epekto sakin. It's as if napupunta sa iba yung proteins and vitamins na nanggagaling sa kianin ko. Nakakaloka. Hahaha.

Off topic na ako. Well, ayun nga. Naghintay kame ng napakatagal (ok lang naman kase ang sarap kalandian ng mga prof kong malalandi din. Hahaha) para maka-awit na yung mga friends ko ng University Hymn para ma-cleared sa clearance nila. Oo, grabe, isa sa mga requirements yun para makatuloy ka sa pagkumpleto ng clearance mo na kelangan para makuha mo yung TOR and Diploma mo. So kung wa ka sing, wa ka ding Diploma and TOR. Wa ka katibayang gumraduate ka nga. Lol.

So habang naglaladian kame ng mga prof ko, nagpicture picture kame. Nakalimutan ko na kung sino ang nagbigay sa amin ng ideya na magpapicture ako sa crush kong graduating din. Kung sino man siya, thank you so much. Napasaya mo ko ng bonggang bongga. Hahaha. 

Nagpapacheck pa ng system (program) yung group ng crush ko kaya hindi pa makadiskarte yung prof ko (well, hindi ko pala siya prof. Basta close kame.) na accomplice ko sa gagawin kong kalandian. Lol. So tambay tambay lang muna kame. Then the moment came.

Lumabas na sila ng Chairpersons' Office. Ayan na, hindi na mapakali yung prof ko at siyempre, lalo na ako. Sinenyasan ko siya na huwag siyang maingay at baka madaming makarinig kase nakakahiya. Hahaha. Then ayun na. Maya maya, lumapit na sa akin yung prof ko kasunod yung crush ko. Then bump. Naganap na ang isa sa mga simple kong pangarap. 

Three shots. Two of them eh kaming dalawa lang. Yung isa eh tatlo kame kasama ni prof. Ansaya saya ko. Hindi ako makapaniwalang papayag si prof sa kapritso ko yun considering na boytoy niya din si crush and take note, siya pa ang nagpakilala sa akin dun. Actually nakita ko na siya dati pero hindi ko alam name niya. 

Kelangan kong makagawa ng madaming back-up ng picture na ito. Once in a lifetime yun. Hindi ko sasayangin. Hahaha. Napakaswerte ko at sa sobrang bait ako napagdiskitahan ni kupido. I know this ain't love. Dahil na-ke Covin yung heart ko. Teka, nasa kanya pa ba? We'll see. Maaassess ko din yan. In time. Taray! Para namang the world cares. Hahaha.

Hanggang ngayon eh hindi pa din ako makarecover sa sayang nararamdaman ko. Sabihin niyo na na OA ako o napakababa ng kasiyahan ko pero hindi niyo ko masasaktan. Masyadong punong puno ng galak ang puso ko para matabunan ng judgment niyo. Sa mga taong tulad namin, masaya na kami sa ganito. Isang napakasayang moment na nito para sa amin. Wait lang, bakit bigalng nagdrama? Basta masaya ako. Tapos! The End! Ah uhm! Lol.

Keep safe guys. Godbless. :-)

Wala lang

Bakit kaya andaming nagkakasakit sa bahay namin nowadays? Naka-confine ngayon sa malapit na clinic sa amin ang ate ko. Dinala muna sa bahay ng kanilang papa ang mga babies sa amin para hindi madapuan sa kung anu mang virus/bacteria ang lumalagi sa bahay namin. Namimiss ko na tuloy sila. Lalo na si Ella. Sana gumaling na si ate para makabalik na sila.

 ____________________

Nalulungkot ako sa biglaang hindi pagkatuloy ng pag-attend ko sa graduation. Bakit naman kase kelangan na ganun pa ang mangyari. Malabo pa sa ngayon kung me possibility pang makakuha ako ng ticket base sa status ng clearance ng mga friends ko. Sana lang biglang magkaroon ng change of minds ang mga prof at maisipan nilang bigyan ng considerations ang mga friends ko. Party party pag nagkataon!

____________________

 Nape-pressure ako sa mga ina-assign na tasks sa akin. Hindi ko alam kung anung uunahin. Magre-research ba o mag-aaral ng codes. Kaya heto ako ngayon at nagba-blog. Wahahaha. Eh kase naman no, hindi ko talaga alam kung anung uunahin ko kaya naghanap muna ako ng gawain na mare-relax ng konti yung utak ko para maisip ko na kung anung gagawin ko talaga.

Ayan na. Alam ko na gagawin ko. Bye na. Hahaha. Keep safe guys. Godbless.

A Bad News

Nakatanggap ako ng isang nakakalungkot na balita kahapon. Sinabayan pa ito ng nakaka-stress na assignment/task ko dito sa project namin. Oo, hindi ka nagkakamali. Me ginagawa na ako sa project namin and take note, nai-stress ako. Himala ba?! Hahaha.

So ayun na nga.Nagtext yung isa kong friend na nag-exam dito sa company last week na i-follow-up ko yung result nung exam nila. Anung petsa na kase, hindi pa din sila ini-inform. So ako naman, in-email ko na yung isang member ng Recruitment Department ng company namin and hinihingi niya yung names ng mga friends ko. After kong mabigay eh todo kaba na ang nararamdaman ko. Hindi kase pangkaraniwan yung case nila. Kadalasan kase, ii-inform ka kaagad kung sakaling nakapasa ka.Hindi talaga ako mapakali habang hinihintay ko yung email. Nagdasal talaga ako ng bonggang bongga na sana eh good news ang bumungad sa akin once na dumating na yung email galing sa contact ko sa Recruitment. 

Then the bad news came. Nalungkot ako. Nafrustrate. Feeling ko wala akong nagawa para matulungan sila. Anung nangyari? Do the math. Ayaw kong sabihin yung mismong word. Ang arte?! Lol. Sinabi ko agad sa kanila ang resulta. Nung una nga, hindi ko pa sila makontak then after some tries, nasabi ko na ang dapat sabihin. Hindi ko alam kung hindi naman sila ganung affected sa nasabing hindi kagandahang balita pero masasabi kong madali silang naka-recover from it. Buti pa sila.

Ako, hanggang ngayon, nag-e-emo pa din sa nangyari. Masyado kase akong natuwa sa idea na magkakasama kaming magkakaibigan dito sa company.Sabay kakain ng lunch, mapapadalas ang gimik. And siyempre, yung nakakakilig na part na lagi kong makikita si crush kong 4th year. Hahaha. Hay.

Well, that's life. Kelangan ko ng tanggapin na hindi na mangyayari yon and I have to move on. I still believe in the cliche "Everything happens for a reason". Nakatatak na sa sistema ko yan kaya siguro kahit gaano kalungkot ang mga pangyayari, sigurado akong akong makaka-recover buhat dito. Hindi man mabilis, rest assured ako na makaka-recover ako.

Siguro nagtataka ka kung bakit ako parang over-reacting sa nasabing pangyayari. Siguro dahil nga sa inasam kong maging mas close sa mga friends ko at siyempre mas maging close ke crush. Hindi ko alam kung nabanggit ko na sa isa sa mga previous post ko ang isa sa mga pinakapinapangarap ko sa buhay. Yan ay ang magkaroon ng guy na best friend. I'll divulge the infos about that dream of mine some other time. Ayun nga. Kasama yun sa ikinalulungkot ko. Actually, malaking percent yun. Hay buhay.

____________________

Problem pa din ng friends ko ang darating na graduation. Hindi kase nila alam kung anung kalalabasan ng mga nangyayari sa school. Sana lang pagbigyan sila sa mga nais nilang mangyari. Sana makapag-march sila. Sana. Sana talaga. Hahaha.

Yun lang guys. Keep safe. Godbless. :-)

Unfair

Me mga di kanais nais at nakakabiglang mga pangyayari ang naganap sa mga nakaraang araw. Hindi ko alam kung paano ko siya mailalahad ng hindi ako bias dahil mga kaibigan ko ang sangkot.

Friday night ko nalaman na nagkaroon ng new rule sa Department na kinabibilangan ng course namin regarding all graduating students.Hindi na daw makakapag-march sa graduation day ang mga candidates na hindi complete ang kanilang clearance. Naging norm na kase sa amin na kahit hindi complete ang clearance mo sa mga profs mo, makakapagmarch ka pa din sa graduation basta pinayagan ka nila. What I mean is, kahit hindi pa kumpleto lahat ng requirements mo basta nangako kayo ng group mo na tatapusin niyo ang lahat ng requirements soon, makakapag-march ka pa din.

Eh ngayon, bigla ngang me bagong rule na.Eh yung dalawa sa mga friends ko, hindi pa sila kumpleto sa clearance nila dahil hindi pa nila natatapos yung isa sa mga major projects namin nuon. Pati yung iba kong ka-batch na ngayon lang makakapag-march eh hindi pa din kumpleto yung mga clearance nila kaya pinoproblema nila ngayon kung paano nila iyon makukumpleto lalo na't next na yung deadline and the graduation is on April 15 na!

Hindi ko na idi-divulge kung anung dahilan ng pagkakaroon ng bagong rule na iyon dahil nga sangkot ang iba kong kaibigan. Ngayon nagtatampo ako sa iba kong friends kase kasalanan nila yun eh tapos parang balewala lang sa kanila yung hindi pagma-march nung dalawa pa naming friends dahil sa nakapag-march na sila. Hay nako, ewan ko talaga kung bakit kelangan pa nilang gawin yung action na yun dati. Yan tuloy iba ung nagsa-suffer.

____________________

Last Saturday eh sinamahan ko naman yung isa kong friend na gagaraduate din para sa bumili ng susuotin niya para sa graduation. Wala siyang problema sa graduation dahil matagal ng complete yung clearance niya.Pumunta kame ng Robinson's Place Ermita and nakabili na siya sa Cinderella. Ako naman, nakabili ng gustong gusto kong long sleeves na T-shirt sa Giordano. Nung sinukat ko yung damit at ipinakita ko sa mga kasama ko, sabi nila hindi daw bagay pero dahil gustong gusto kung damit, hindi nila ako napigilang bilhin yun. Hahaha.
 
____________________

Nagmeeting kame kahapon ng project-mates ko tungkol sa panibagong mini-project na bubuoin kaya ngayon ay todo aral ako sa maaaring maging job ko for the next few months. Ang maging support. Hahaha. Hindi kase ako ang magiging isa sa mga main developer ng nasabing project kase banoonbs pa ako. Hahahaha. Hindi pa naman kase ako sanay sa mga gawain na pang-developer talaga kaya gagawin muna nila akong katulong bago i-take over sa akin ung peroject for suppert nga.

____________________

Ayan. So far, yan pa lang naman ang updates sa akin. Hay, sana talaga huwag munang ipatupad ngayon yung bagong rule. Hay talaga. Gue, keep safe guys. Godbless. :-) 

Update Strips II

Hindi natuloy mag-exam for application dito sa company yung crush ko sa school noong nakaraang Tuesday but natuloy sila nung Wednesday. Hindi niya mawari kung papasa ba siya kase nahirapan siya sa ibang part nung exam. Sa totoo lang nahirapan din ako sa exam dito sa amin pero na-mind set na ako that time na kelangan ko na talagang magkawork kaya pinabutihan ko talaga ang exam kaya nakapasa naman ako. Hanggang sa ngayon ay wala pa din akong balita kung me result na ba yung exam nila. Kinakabahan din ako sa totoo lang. Hindi na ako magiinarte pa. Kinikilig ako sa idea na magkakasama kami dito sa company. Haha. Heto na naman ako sa kalandian ko. Hehe. Kidding aside, gusto ko talagang makapasok siya dito kase, hindi ako nagbubuhat ng sariling bangko pero masasabi kong my company is a good ground for fresh grads like us.Unang una na diyan ay dahil dun sa training na gagawin sa inyo kapag nakapasa kayo. Isa talaga yung napakagandang panimula para sa mga bagong graduates.

Anyway, nag-exam naman kahapon yung mga friends ko nung college. Nakipagkwentuhan ako sa kanila habang fini-fill-up-an nila yung application form. Napaisip ako bigla dun sa tinanong ng isa kong friend kung pwede pa din ba silang mag-apply kahit me three failed subjects sila.Naguluhan ako bigla kase mga major subjects yun kasama yung thesis. Actually, tinanong ko na yun sa recruitment agent namin pero ang nasabi ko lang, meron silang three failed subjects at isa dun yung thesis. Sabi niya, ok lang daw yun pero hindi ko pala siya na-inform na lahat pala ng three subjects na yun ay major. Hay. Kinakabahan tuloy ako.Sana makapasa silang lahat. Sana talaga.

____________________________

Nabigla ako nung Wednesday nung in-inform ako nung isa kong officemate na ako na daw yung a-attend dun sa training na gagawin dito sa company. Siya talaga ang dapat na a-attend pero dahil me ginagawa siya, sabi nung isa sa mga project managers namin, ako na lang daw. So attend naman ako. Grabe two straight days pala yun na puro listening ang gagawin. Kaka-bore. Hahaha. Kaya naman puro text ang ginawa ko all through out ng training. Hahaha. Mabuti na lamang at pumasa ako sa exam na binigay sa amin. Hahaha.

___________________________

Natuloy na pala yung pagbitay sa tatlong Pinoy na me kasong drug trafficking sa China. Nakakalungkot ang mga pangyayari. Napakarami kong nabasang iba ibang reaksiyon mula sa mga tao pero karamihan ay mga negatibong reaksyon na nagkokondena sa ginawang iyon ng gobyerno ng China. 

Sa aking pananaw mali ang ginawa ng China. Mali ang parusang ipinataw sa mga taong iyon. 

Hindi ko ipinagtatanggol ang ating mga kababayan dahil wala naman akong alam sa tunay na nangyari. Hindi ko alam kung totoo ang kanilang sinasabing inosente sila at na-biktima lamang sila ng isang malaking sindikato. My point is, gaano man kalaki ang kasalanan ng isang tao, wala kahit sinuman sa atin ang me karapatang kunin ang kanilang mga buhay.  Iniisip ko nga, anu kayang mapapala nila sa pagbitay? Hindi ba nila narerealize na maaari namang pagbayaran ng isang tao ang kanyang kasalanan sa loob ng koreksyunal.  In my own opinion, mas maganda pa din kung ikukulong na lang ang isang tao ng panghabambuhay dahil me possibility pa na marealize niya ang kanyang pagkakamali, pagsisihan niya iyon, mag-iba ang kanyang direksyon sa buhay at baka maimpluwensiyahan pa niya ang mga kapwa niya bilanggo sa pagbabagong iyon. 

Mariin kong kinonkondena ang batas na iyon ng China o ng kahit ano pa mang bansa na nagpapatuad ng death penalty bilang parusa. Ayon sa datos na aking narinig, ang China ang first honor when it comes to the number ng kanilang binibitay taon taon. Hindi ko talaga lubos mawari kung bakit naisip ng kung sino mang taong yon ang  ipauso ang ganung klaseng parusa. Anu kaya ang basehan niya at naisip niyang pwedeng ipatupad yon?

Saludo ako sa nagbigay ng ideya sa ating pinuno(hindi ko na maalala kung sino ang presidente ng mawala ang death penalty dito sa Philippines. Si GMA ba?) na itigil ang pagpapatupad ng death penalty dito sa ating bansa. Nakatututwa ang hakbang na iyon ng gobyerno. Naniniwala talaga kase ako na kahit anong bigat ng kasalanan ng isang tao, wala tayong karapatan ng kitlin ang buhay niya. Sabihin man ng mga nabikitima(kung sakaling karumal dumal na krimen ang nagawa) ng taong iyon na hindi sila nabigyan ng sapat na hustisya, sana'y maisip nila na nandyan lamang ang Diyos at nakatanaw sa lahat ng ating ginagawa. Siya na lamang ang magbigay ng karampatang parusa sa nagkasala. Huwag nating ilagay sa ating mga kamay ang buhay ng isang tao. WALA TAYONG KARAPATAN. Promise!

___________________________

Nakakatawa. Me promise pa. Hahaha. Kinakabahan talaga ako sa result ng exam nila. Mas lalong tumitindi yung kaba ko dahil lalong tumatagal yung paglabas ng resulta. Hay. Sana talaga pumasa sila. Mas lalo akong matutuwa kapag nangyari yun dahil nakatulong ako sa mga kaibigan ko at kahit sa mga hindi ko naman ganun "kaibigan". Haha. Hindi pa din ako mapakali. Sige na, ico-compose ko na nga yung sarili ko. Mukha akong tanga dito sa cube ko. Haha. Keep safe guys. Godbless us all. :-)

Unknown

Pakiramdam ko, hindi na ako yung dating Marvin. Ilang araw lang naman yung lumipas. Ewan ko ba. It feels like I'm turning into a monster, not literally huh! Haha. 

Me pagtatalong nagaganap sa isip ko sa tuwing magiisip ako ng mga bagay bagay after kong humiga at bago matulog sa gabi. Andami kong mga iniisip. Hindi ko nga alam kung dapat ko bang isipin yun eh. Or worse, kung kelangan ko bang problemahin yung bagay na yun.

Me ugali ako na hindi ko alam kung tama ba. Masyado akong righteous when it comes to issue of being like this. Malalim na ang pagkakatatak sa isip ko ng konsepto na ito ay mali at ito ay labag sa utos ng Diyos. Pero sa ilang taon ng pakikipagbuno ko sa realidad at pantasya, unti unting natatabunan ng pag-asa ang hukay na dulot ng ideyang iyon na ilang taong umikot sa buhay ko.

Iyan naman ang pinakamalaki kong suliranin sa kasalukuyan. Hindi ko alam kung itutuloy tuloy ko ba ang pagbabago sa sistema ko para matabunan na ng tuluyan ang paniniwala. It's like there's something that hinders me to fully embrace the new me. Ang bagong ako na naguumapaw sa confidence, walang pakeilam sa mga mapanuring mata ng mga tao at higit sa lahat, matapang ng lumapit sa apoy. Don't get me wrong with that. Ang ibig ko lamang sabihin dun eh mas naging risk-taker ako when it comes to friendship with the likes.

Ang panghuling pagbabago sa akin ang humahawak ng malaking posyento ng pagkalito ko sa ngayon. Hindi ko alam kung positibo ba o negatibo ang hatid ng pagbabagong iyan sa akin. Oo naging makapal ang aking mukha sa pakikipag-kaibigan. Nagkakaroon ako ng mga cyber-kausap. Nakikipagtinginan sa hindi ko kakilala. Waaaahhh! Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa kong ito. Kaya nalilito ako sa kung anung dapat kong gawin. 

Isa pang nagpapagulo ng isipan ko is yung fact na me dahilan talaga kung bakit ko ginagawa ang mga bagay na hindi ko naman ginagawa dati. At yun ay dahil gusto kong magkaroon ng mga first time experience sa mga bagay ng me kinalaman sa ganun. Another "don't get me wrong statement". Ang ibig kong sabihin doon eh yung mga bagay na hindi ko talaga naranasan dati pa. Pero wala iyong kinalaman sa mga sekswal na bagay. 

Hindi lang naman iyon ang first times ko when it comes to this kind of life. Nangunguna na sa listahan(well, actually, isa lang ata ang nasa list ko at eto yun) ang pagkakaroon ng guy na friend. Hindi ko alam kung nasulat ko na dati na isa sa mga pangarap ko ang magkaroon ng kaibigang lalaki peropangarap ko talaga yan. Promise. Sounds corny or mababaw pero ano bang magagawa ko, yan yung matagal ko ng inaasam eh. Haha.

Ayun. Naguguluhan talaga ako ngayon. Good luck to me! 

P.S. Bukas na mageexam yung crush ko sa school dito sa company namin. Ay! Kalandian na naman. Hahaha. Ayun lang. Sana pumasa sila ng mga kasama niya especially him. Hehe.

Keep safe guys. Godbless. :-)

Close To You

"Why do birds suddenly appear, every time you are near. Just like me, they long to be close to you..."

Oh My Gosh! Puno ng kalandian (este kilig ay sige kalandian na nga.Bwahahaha) ang aking mga nagdaang araw. Puro hoity toity tuloy yung mababasa mo sa mga status ko. Hahaha. Anu nga ba ba yung hoity toity? Ginamit ko kase yung google translate para matranslate sa english yung salitang gusto kong sabihin which is kilig. Oo mga kaibigan, un lang ang ibig sabihin nung napakaarteng salitang yun. Haha. Well, bakit nga ba ako kinikilig nowadays??? Eto na!

Btw, puro tungkol sa guys ang mga mababasa niyo. Wahaha. I'm so landi talaga. Hahaha.

So nagstart yan last Wednesday nga nung na-realize ko yung about sa last post ko. Nadagdagan pa yun kahapon. Hindi ko na na-include in my last post this thing kase nangyari to right after I posted my last post. Puro "post". Timawa? Hahaha.

I have this routine na right after I came to office, I would directly go to the pantry to make a coffee. Pero kahapon, naadik ako masyado sa twitter kaya medyo late na akong nakapagtimpla. Pagpasok ko sa pantry, nandun si crushie, nagwawash ng tumbler niya. Para akong tanga kase right after makita ko siya, bigla akong napaatras, literally, and inisip ko kung lalabas ba ako or not. Take note, me isa pang tao nun huh! Pano pa kaya kung siya lang mag-isa sa loob pagpasok ko. It sounds stupid talaga diba. Ang arte arte ko. Hahaha.

So ayun na nga. after niyang magwash-wash (parang ambaboy ng dating. LOL.) ng kanyang tumbler, nagtimpla siya ng coffee niya and it's my turn na para ako naman ang magwash. That time, kaming dalawa na lang yung nasa pantry kaya super duper awkward talaga nung moment na yun para sa akin pero being the person that I am, I acted very normal. As in mukha akong hindi affected pero deep inside, halos mamatay na ko sa hindi ko malamang feeling na yun. Haha! Eto pa! Eh di after niyang ma-make yung coffee niya, lumabas na siya and ako naman, I'm already wiping my things when he came back to get tissues eh hindi ko naman alam na tissue pala yung kelngan niya kaya deadma lang ako. Hindi ko alam na nakaharang na pala ako dun sa tissue dispenser kaya napilitan siyang magsabi ng "Excuse me" sa akin. Yun yung pinakaunang sentence na sinabi niya sakin. Wahahaha. Memorable. I'll remember that until my last breath. Echos. So yan na nga yung second na dahilan ng hoity toity ko nowadays.

The next one is last night naman. The other day kase eh ininform ko yung crush ko (see! puro kalandian talaga tong post na to. Hahaha! btw, hindi po ito si Covin. Love ko yun. Hindi lang crush.) sa alma mater ko na me opening dito sa company namin for another batch of bootcamp training. And ayun, like the kind person he was, we exchanged messages sa fb kase interested daw siya. Ayun lang. Hahaha. Natutuwa lang ako sa thought na maaring maging officemates kami at maging close friends pa. Ang saya saya.

Kanina nga pala, nakita ko crush (putek, crush na naman and take note, iba iba pa sila huh! Hahaha.) sa train. And talagang dun ako pumuwesto sa malapit sa pinupwestuhan niya para mas makita ko siya. Ang landi talaga! Haha. And ayun, he's so close yet so far. Haha. Nakikita ko siya ng bonggang bongga and luckily, nakapikit siya most of the time of travel kaya mas lalo ko siyang natitignan. Haha!

Me katwitter din ako na nakilala ko sa PEx na niyaya ko ding mag-apply dito sa company namin. Hindi ko nga lang alam kung pwede siya dito sa bootcamp kase he's older than the usual ng mga 5 years and wala pa siyang experience. Ayun. Sana pwede siya. The more na ma-recruit ko, the happier. Haha.

That's all guys! pasensya na sa mga kalandian ko nowadays. Hahahaha. Keep safe guys! Godbless. :-)



The Kilig Train (My Fetish)

WTH! Anung klaseng title yan. Grabe. Super landi. Hahahaha. Eh kase naman kinikilig talaga ko sa pagsakay ng train nowadays. Hahaha. It's because of one thing. Care to make a guess? Ah, wait! What a stupid question. Kaya nga kilig eh. OMG! Nababaliw na ko. Hahaha. I'm so landi talaga.

So as usual. There I was, looking like a fool. Smiling alone. As in mukhang tanga talaga. Shet, ang arte ko. Parang tanga lang. Eto na nga magshe-share na ng story. So here it is.

I've been riding the train(PNR) for about nine months already. Ay wait, masyado na atang matagal yun. Kahapon lang naman nagsimula to. Hahaha. Nakikita ko na siya dati. Pero walang attraction. So I'm shocked with what I felt yesterday when I saw him. He's so cute! That's the first thought that entered my mind nung napagmasdan ko siya. So kanina, I really tried my best para makita siya. And there he is. Siya na yata yung pinakahuling sumakay. And shetness, that's a very me attitude. Yung hate yung pakikipagsiksikan. Mas gusto pang magpahuli para nga naman safe sa stampede. Echos!

So ayun nga, nakita ko na naman siya kanina and para akong tanga na ngiti ng ngiti. Hahaha. Badtrip nga lang kase he's on the other side of the train. And sa mga sumasakay diyan ng PNR train, alam niyo naman ang situation sa loob nun. Super siksikan ng bonggang bongga talaga lalo na kapag morning ride. So ayun, after ko siyang makita pagpasok niya, hindi ko na uli siya makita. Hay. Well, at least nakita ko siya. Finale pa yung entrance niya. Hahahahahaha.

Bakit ko nga ba siya nagustuhan. Kelan ko lang narealize na FETISH ko pala yung medyo malaki yung CHEEKS. Hindi ko alam kung bakit. As in. I came to a realization na lahat pala ng nagiging crush and "love" ko, me kalakihan yung cheeks nila. And actually, it may look stupid but, I will do anything, even stupid thing/s, makurot ko lang mga pisngi nilang lahat. Hahaha. So sweet diba! Haha. 

Sana makasabay ko uli siya bukas. And sana sa harap ko siya tumayo. Echos. A very awkward situation pero super kakilig nun. As in. Shet. Hahaha. Tama na nga ang kalandian. Babush na guys! Keep safe! Godbless. :-)